δυο φιλιά.. δυο στάλες ανοιξιάτικης βροχής.. δυο γουλιές κρασί..

έτσι μοιάζουν οι ξεχωριστές μέρες;
ναι έτσι
τί ξεχωριστό έχει η σημερινή μέρα;
ό,τι και η χθεσινή
που είναι;
που είναι ότι σ’ αγαπώ
δεν φτάνεις εδώ..

το ξέρω, όμως μέσα από εσένα φτάνω στο Θεό

.....

πάμε μια βόλτα;

δεν μπορούμε

μπορούμε, θέλεις;

πού;

θα σου πω..

πες μου τώρα, που;

πάμε.. στο μαζί!

είναι παράξενα εδώ

τι εννοείς;

είναι σαν το μέρος αυτό να μην υπάρχει

και πως γίνεται να είμαστε σε ένα μέρος που δεν υπάρχει;

μάλλον δεν γίνεται..

όχι βέβαια! και ξέρεις, τελικά.. ίσως μόνο αυτό να υπάρχει..

μου λες ότι οι δυο μας είμαστε οι μόνοι κάτοικοι της πραγματικότητας

της δικής μας.. ναι, οι μόνοι..

δεν μπορείς να το αποδείξεις

δεν μπορώ γιατί δεν χρειάζεται

κι αν το χρειάζομαι εγώ;

θα σε φιλήσω

και τι με αυτό;

θα το νιώσεις

ούτε αυτό το μπορείς

θα προσπαθήσω

θα προσπαθήσεις να με φιλήσεις;

όχι, θα προσπαθήσω να το νιώσεις

θα μετανιώσεις, θα μου κακιώσεις..

γίνεσαι παιδί

δεν είμαι παιδί

για μένα είσαι

δεν θέλω να είμαι για κανέναν παιδί

το θέλεις, σου αρέσει που σε αγαπάω σαν να ήσουν παιδί

-και δεν γίνεται να κακιώσεις σ' ένα παιδί

με θυμώνεις

στο είπα :p

εσύ δεν θυμώνεις;

θυμώνω.. μερικές φορές.. για λίγο.. για κάμποσο..

αλήθεια;

ναι

δεν σε έχω νιώσει ποτέ να θυμώνεις

και;

ήθελα..

γιατί;

θα ήταν κάτι…

κάτι... κάτι γλυκό και στυφό μαζί - θα πιείς;

άγγιγμα

Η Κική Δημουλά έχει γράψει στο ποίημα της Η Γη των Απουσιών..

«στην ψυχή σου δεν φτάνει κανείς ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης»

-μου τα είπαν και μένα κάποτε..

κι εγώ με τη σειρά μου αλλού το είπα-

μα το έχω πάντοτε στο νου,

σαν κακό όνειρο που αληθινό δεν μπορεί να ναι..

σαν όνειρο από αυτά που σε ξυπνάν μέσα στη νύχτα και σε προκαλούν..

να ανεβείς στο ουράνιο τόξο και να τρέξεις,

λαχανιασμένος την αλήθεια της Αγάπης να ψάξεις..

να βρεις το δικό σου αστέρι και από την άλλη μεριά του να κοιτάξεις..

αυτή που μένει παγωμένη και περιμένει ένα δικό σου χάδι..

ένα χάδι στα μαλλιά Του,

που τη δική Σου σάρκα θα ανατριχιάσει…

ένα χάδι στο κέντρο της καρδιάς του κόσμου…

Μεγάλες οι προσδοκίες

και η χαρά – τον πόνο κυοφορούσα

άγρια

κι ανείπωτη.

Αυτά με αφορμή το δώρο που πήρα από μια Φίλη σήμερα το πρωί..
Όπως είπα και σε εκείνη, τα ημερολόγια μένουν κρυφά μονάχα από το φόβο μήπως λάθος χέρια τα αγκαλιάσουν.. μα λάθος χέρια δεν υπάρχουν, μονάχα λάθος προθέσεις..

και η δική της αγκαλιά με έκανε να θυμηθώ πως όλοι μας τον ρυθμό Μιας καρδιάς κρατάμε..
πως ο πλανήτης μας ισορροπεί ακόμα

κρεμάμενος ανάμεσα στ’ αστέρια,

χάρη στο γέλιο και το δάκρυ μας..

την αποδοχή και την προσφορά μας…
Σ’ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

-Flash Light – από τη Νίνα!-

Την ψυχή σου

κατάσαρκα

φορώ στην ψυχή μου

κι είναι σαν να κλέβω απ' τη φωνή σου

μια στάλα βίωμα

για να κεντώ μαξιλάρια

με ήχους και στιγμές

ίδια με το χρώμα των ματιών σου.

Δεν ξέρω αν γυρνώ από ταξίδι ή αν ξυπνώ απ' όνειρο

πλάι στη μυρωδιά σου

αλλά καθώς συνέχεια ζωγραφίζω το σώμα σου

πέφτει απ’ τ' αστέρια

σαν πέτρα στον κήπο μου

κάθε νύχτα.

Έτσι και η ανάγκη μου

σε κάθε πρώτο της μέρας φιλί

ξέπνοη μ’ αφήνει

κι είναι πάντα το Τώρα που αναγεννιέται..

κάθε μέρα

σε εκείνη την πέτρα

αδιαίρετη μορφή να δίνει

σαν τα ενωμένα χέρια μας

σαν την Αγάπη που σου χαρίζω…

ημερολόγιο

την ψυχή σου φορώ

κατάσαρκα

στην ψυχή μου

Χθες βράδυ έκλεψα απ' τη φωνή σου

-μια στάλα βίωμα

Σήμερα λέω να κεντήσω ένα μαξιλάρι

έχω ήχους και στιγμές

θέλω να έχει το χρώμα των ματιών σου,

θα προσπαθήσω.

Απόγευμα.

Τελικά τα κατάφερα.

Πόσο σε θέλω!

δεν ξέρω αν γύρισα από ταξίδι ή αν ξύπνησα απ' όνειρο

πλάι μου

η μυρωδιά σου

-Όλο το πρωί ζωγραφίζω το σώμα σου-

Βρήκα και μια πέτρα στον κήπο

σα να ‘πεσε απ’ τ' αστέρια μοιάζει..

Κάθε νύχτα η ανάγκη μου μ’ αφήνει ξέπνοη

Σ’ ευχαριστώ για κάθε πρώτο της μέρας φιλί

Κάθε πρωί είναι.. καινούριο,

πρώτο το κάθε φιλί..

Κάθε τέλος.. αρχή!

κι είναι Τώρα μόλις, που όλα γεννήθηκαν..

Από μέρες σκαλίζω εκείνη την πέτρα

-αδιαίρετη παίρνει μορφή..

θα της πηγαίνουν τα δυο χέρια μας..

σαν θα σου τη χαρίζω..

Αγάπη μου,

άγιο μου γλυκό

κρασί.-

Ο Μάης!

Εντάξει, το ξέρω οτι είπαμε καλό μήνα, χαρήκαμε με τα χρώματα, ζαλιστήκαμε από τα αρώματα... αλλά να χαρούμε και λίγο ακόμα, πειράζει;
Μόλις το άκουσα και έλιωσα.. ακούστε την παιδική φωνούλα στην αρχή!
Φυσικά αφιερωμένο :)

Πρώτη του Μάη, πρώτη του κόσμου ημέρα...

ΓΕΝΕΣΗ

Αὐτὸ τὸ γαρύφαλλο, ποὺ κρατώντας το

ἀνάμεσα στὰ τρία μου δάχτυλα

τὸ σηκώνω στὸ φῶς, μοῦ μίλησε καὶ

παρὰ τὸν κοινὸ νοῦ μου τὸ κατανόησα.

Μι᾿ ἁλυσίδα ἀπὸ ἀτέλειωτους γαλαξίες

συνεργάστηκαν,

διασταύρωσαν κάτω στὴ γῆ φωταψίες

- τὸ σύμπαν ὁλόκληρο πῆρε μέρος στὴ

γέννηση

αὐτοῦ τοῦ γαρύφαλλου.

Κι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀκούω εἶναι οἱ φωνὲς

τῶν μαστόρων του μέσα του.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Ἂν μὲ βλέπουν νὰ στέκομαι
ὄρθιος, ἀκίνητος, μὲς
στὰ λουλούδια μου, ὅπωςαὐτὴ τὴ στιγμή,
θὰ νόμιζαν πὼς τὰ διδάσκω. Ἐνῷ
εἶμαι ἐγὼ ποὺ ἀκούω
κι αὐτὰ ποὺ μιλοῦν.
Ἔχοντας μὲ στὸ μέσο
μοῦ διδάσκουν τὸ φῶς.

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ἀναδύθηκε δάσος ζοφερὸ

ἀπ᾿ τὸ πνεῦμα μας

κι ἐκάλυψε τὸν ὁρίζοντα.

Μόνο ἀτραποὶ τρυπώνουν

καὶ χάνονται μέσα στὸ φόβο.

Μέλλον δὲν φαίνεται.

Τρέχουν, χορεύουν ἀνύποπτα

γιὰ ὅ,τι γίνεται πάνω τους

τὰ παιδιά, ἐνῷ γέρνοντας γύρω

καὶ κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια τους, (ὡς

ν᾿ ἀκοῦν τὴ βοὴ καὶ νὰ βλέπουν

τὸ σύννεφο) σὰν ἕνα ἀπέραντο

ὑπαίθριο ἐκκλησίασμα

τὰ λουλούδια προσεύχονται.

Φιλοσοφία των Λουλουδιών

- Νικηφόρος Βρεττάκος -

Καλή Πρωτομαγιά!!!

"έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα"

Είναι φορές που κάνεις πράγματα ασυναίσθητα, χωρίς να έχεις προλάβει να τα σκεφτείς, να τα συνειδητοποιήσεις, να τα αποφασίσεις.
Εκεί που κάθεσαι ας πούμε απελπισμένος, παραιτημένος και αμέριμνα μιζεριασμένος, κάνει μια έτσι το χέρι σου, παίρνει το τηλέφωνο και σχηματίζει έναν αριθμό, ούτε καν τον αριθμό που θα καλούσες σε κανονικές συνθήκες, μα έναν αριθμό που σχεδόν πίστευες πως τον έχεις ξεχάσει..
περιμένεις εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που πραγματοποιείται η κλήση σου να μην απαντηθεί, ή να ακούσεις μιαν αδιάφορη, ακόμα και μια άγνωστη φωνή και όλα να λήξουν χωρίς νόημα όπως ξεκίνησαν.. όμως χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις ακούς την πιο αγαπημένη φωνή, όπως την θες, όπως την αγαπάς, όπως την θυμάσαι, όπως τόσο ανόητα νόμισες πως.. , όπως δεν τόλμησες να προσευχηθείς, να λέει μόνο μία λέξη..
μία μόνο λέξη, μικρή, διάσπαρτη από οικείους ήχους, νότες παλλόμενες θαρείς στο ρυθμό που δίνει σκοπό στη ζωή σου, που λιώνουν και λύνουν το κορμί σου, σαν νύχτα έρωτα, σαν αυγουστιάτικο κολύμπι, μια τόση δα λεξούλα αγκαλιασμένη στοργικά από μαξιλαράκια λατρεμένων αναπνοών..
μια λέξη από τρία γράμματα, πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν να σε ανασταίνει, να σε σκοτώνει και να σε γεννά μέσα σε μία μόνο στιγμή, πώς;
τόση δύναμη συγκεντρωμένη σε μια ουδέτερη λέξη, απλά και μόνο γιατί την είπε μια μοναδική σε ολόκληρο τον κόσμο φωνή..
που από αυτήν και για αυτήν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο..
έτσι απλά και όμορφα, όπως το κάνει εκείνη κάθε φορά στην ψυχή σου.

Μεγάλη Πέμπτη

Σήμερα κρεμάται επάνω στο ξύλο Εκείνος
που κρέμασε τη γη
πάνω στα ύδατα.
Στεφάνι από αγκάθια φοράει στο κεφάλι Εκείνος
που είναι
ο βασιλιάς των Αγγέλων.
Ντύνεται με ψεύτικη πορφύρα,
αυτός που περιβάλλει τον ουρανό
με σύννεφα.
Δέχτηκε ράπισμα, Εκείνος
που στον Ιορδάνη
ελευθέρωσε τον Αδάμ.
Με καρφιά καρφώθηκε ο Νυμφίος της Εκκλησίας
Με λόγχη κεντήθηκε ο Υιός Της Παρθένου
Προσκυνούμε τα Πάθη σου Χριστέ
Δείξε σε μας και την ένδοξή σου Ανάσταση.

je suis malade

JE SUIS MALADE

Je ne rêve plus je ne fume plus

Je n'ai même plus d'histoire

Je suis sale sans toi je suis laid sans toi

Je suis comme un orphelin dans un dortoir

Je n'ai plus envie de vivre ma vie

Ma vie cesse quand tu pars

Je n'ai plus de vie et même mon lit

Se transforme en quai de gare

Quand tu t'en vas

Je suis malade complètement malade

Comme quand ma mère sortait le soir

Et qu'elle me laissait seul avec mon désespoir

Je suis malade parfaitement malade

T'arrives on ne sait jamais quand

Tu repars on ne sait jamais où

Et ça va faire bientôt deux ans

Que tu t'en fous

Comme à un rocher comme à un péché

Je suis accroché à toi

Je suis fatigué je suis épuisé

De faire semblant d'être heureux quand ils sont là

Je bois toutes les nuits mais tous les whiskies

Pour moi ont le même goût

Et tous les bateaux portent ton drapeau

Je ne sais plus où aller tu es partout

Je suis malade complètement malade

Je verse mon sang dans ton corps

Et je suis comme un oiseau mort quand toi tu dors

Je suis malade parfaitement malade

Tu m'as privé de tous mes chants

Tu m'as vidé de tous mes mots

Pourtant moi j'avais du talent avant ta peau

Cet amour me tue et si ça continue

Je crèverai seul avec moi

Près de ma radio comme un gosse idiot

Écoutant ma propre voix qui chantera

Je suis malade complètement malade

Comme quand ma mère sortait le soir

Et qu'elle me laissait seul avec mon désespoir

Je suis malade c'est ça je suis malade

Tu m'as privé de tous mes chants

Tu m'as vidé de tous mes mots

Et j'ai le cour complètement malade

Cerné de barricades t'entends je suis malade

Καλή Ανάσταση!!!