Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Τα σταφυλάκια! :)




Από την στιγμή που άκουσα τα Σταφυλάκια, ήθελα να σας ευχηθώ Όμορφο Φθινόπωρο υπό τους ήχους τους…
Τι ήχο κάνουν τα σταφυλάκια; Ε ξέρω και γω; Χρατς χρουτς; Όχι, το χαρτί που σκίζεται κάνει έτσι
και το σώμα που ξύνεται :p
να κάνουν τρακ τρουκ; Στρακαστρούκα είναι; Δεν είναι.. ούτε ζάρια από το τάβλι του αποπάνω που του ήρθε η όρεξη μεσημεριάτικα είναι..
κρακ; Όχι..
κρανκ.. χμμ
λοιπόν κάνουνε κάπως σαν τρανκ κρανκ χρανκ γνιαμ μμμμ… χαχαχα
ελάτε βρε παιδιά… θυμήθηκα τα νιάτα μου τώρα, κάτι καλοκαίρια γύρω στα 14 μπορεί 13.. τέτοιες μέρες ακριβώς ήταν, οι διακοπές μόλις είχαν τελειώσει (φίλε, τρίμηνες, το διανοήσαι;;) κι εγώ περίμενα πώς και τι να ξεκινήσουν τα σχολεία, καθόλου μην το γελάς, βαριόμουν απίστευτα τέτοια εποχή και είχα μεγάλη αγωνία να δω την καινούρια τάξη, τους καθηγητές και να αρχίσω να σημειώνω μέσα στα καινούρια βιβλία.. κυρίως αυτό με τα βιβλία πολύ το είχα, τα καλοκαίρια καθόμουν τα μεσημέρια στην πιο δροσερή γωνιά του σπιτιού στο χωριό και διάβαζα τα άγνωστα ακόμα βιβλία, τα γεμάτα με τις γνώσεις που υποτίθεται πως κάποιοι είχαν αποφασίσει πως την χρονιά που έρχεται είναι η κατάλληλη περίοδος να πάρω… όχι που θα τους περίμενα!.. τα έβρισκα από τα μεγαλύτερα παιδιά, σαν το λαγωνικό τα αναζητούσα, δανειζόμουν κανά δυο από το καθένα, επέλεγα με βάση τα αγαπημένα μαθήματα και τα πιο ελκυστικά εξώφυλλα.. πριν φύγω όμως τα επέστρεφα, κυρία! Για αυτό σου λέω πως αυτές οι μέρες δεν πέρναγαν με τίποτα… και πόσο να καμαρώσεις την σάκα και τα μολύβια; Στο τέλος θα τα κατσιάσεις!!!
Αλλά αντί άλλων λέω πάλ! Ε καλά δεν πειράζει!

Που λέτε στο σπίτι υπήρχε ένας χόρος ιδιωτικός… αλλά όλων μας!!! Ε γίνεται, πώς; Ο χόρος ήταν ιδιωτικός από την στιγμή που θα τον καταλάμβανες.. κι εγώ τον καταλάμβανα από το πρωί! Περνούσα πάρα πολλές ώρες εκεί ιδίως τις περιόδους που δεν είχα σχολείο..
Ήταν ένα μικρό δωμάτιο, πολύ μικρό, με μια ντουλάπα, μια βιβλιοθήκη πολύ όμορφη, πιο όμορφη από αυτήν που είχαμε στο κυρίως σπίτι αλλά πιο μικρή, ένα τεράστιο παλιό κρεβάτι σκαλιστό κι ένα έπιπλο θα το έλεγες τραπέζι-ντουλάπι-γραφείο που το είχα γεμίσει με πράγματά μου… αυτά είχε το μικρό δωμάτιο στην ταράτσα του σπιτιού μας όπου τα καμιά τριανταπενταριά λούτρινα κουκλάκια μου συμβίωναν αρμονικότατα με μια κυνηγετική καραμπίνα!! Αυτά και μια τηλεόραση ακόμα! στη δεκαετία του 90 βρισκόμαστε, αλίμονο!
Α ναι κάπου εδώ ήθελα να καταλήξω..
Το πρόγραμμα λοιπόν τις μέρες εκείνες, εκείνης της χρονιάς είχε παιδικά σε παράλληλο ζάπινγκ με ενημέρωση! Μη γελάς μωρέ! :p μετά από λίγο, μικρό σπίτι στο λιβάδι (το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν αυτό!) στο καπάκι ένα μεταγλωττισμένο μεξικάνικο που το έλεγαν καρουζέλ (πολύ γέλιο, εννοείται με δόσεις συγκινητικού μελό!) το απομεσήμερο ελληνικές ταινίες.. Ξανθόπουλο και Βούρτση στάνταρ στα κρατικά – κωμωδίες στα ιδιωτικά.. και προς το απογευματάκι Ρόδες τσάντες και κοπάνες (νομίζω είναι κάμποσα αυτά) και γενικώς βιντεοταινίες με Ψάλτη, Μουστάκα, Βουτσά κτλ
Κάπου εκεί λοιπόν – κρίνω σήμερα πιο πολύ από ενοχές και λιγότερο από πείνα! :p – κατέβαινα στην κουζίνα και επέστρεφα με μια τεράστια γαβάθα ξέχειλη με τραγανές ρώγες παγωμένο σταφύλι! Αχχχ!!! Και δώστου τα τρανκ κρανκ χρανκ γνιαμ μμμμ που λέγαμε, μπροστά στην τηλεόραση!!

Πάντως το δειλινό με έβρισκε βυθισμένη σε μια απίστευτη ευδαιμονία – χαλάρωση – μεθυσμένη διάθεση.. εντελώς αλλού…
Έφταιγαν τα σταφύλια ή η υπερβολική τηλεοπτική έκθεση.. δεν ξέρω να σας το πω…
Ίσως να ήταν η αλλαγή της εποχής.. η γλυκιά αναμονή, εκείνο το μυρωμένο αεράκι, τα καινούρια χρώματα σε ουρανό και γη, η ήρεμη συντροφιά του πατέρα ως αργά τη νύχτα, τα επόμενα σταφυλάκια που τα κέρναγε εκείνος, η φωνή του, η γεμάτη ησυχία της φθινοπωρινής νύχτας…

Και τα έγραψα αυτά.. έτσι, γιατί μου ήρθε.. για να πάρω φόρα για μια ανάρτηση που ξεκίνησα να φτιάχνω εχθές και τη έχω ήδη χαρίσει σε έναν άνθρωπο από αυτούς που κρατάς φυλαγμένους στην καρδιά και ζωγραφίζουν με ζάχαρη όλα σου τα χαμόγελα σαν τους θυμάσαι.. από αυτούς που σε κάνουν να περιμένεις τον Χειμώνα χωρίς να φοβάσαι.. πως θα σου λείψει η ζεστασιά… για να μην αφήσω άδεια την αναμονή…

Σ’ ευχαριστώ…
που είσαι Εσύ!

Το επόμενο για σένα..
πώς αλλιώς;
:)





Α! και κάτι ακόμα.. οι καρδιές είναι σαν τα σταφυλάκια.. τόσες ρώγες, όλες ζουμερές!!!
καμία σχέση με την αγκινάρα, είναι ανθός της Άνοιξης αυτές :p

6 σχόλια:

  1. Flasάκι μου,
    το χάρηκα όλο, με τα σταφυλάκια σου, με το δώμα στη ταράτσα σου, με τα δανεικά σχολικά βιβλία σου (απίστευτο βέβαια το βρήκα αυτό, με το πρόγραμμα της τηλεόρασης, με την ευδαιμωνία της ξένοιαστης ζωής αλλά περισσότερο χαίρομαι Εσένα που είσαι Ερωτευμένη.
    Στ'αλήθεια Χαίρομαι Πολύ.

    Σε φιλώ ψυχή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ meggie μου :)
    ναι είμαι.. και είναι το μόνο ουσιαστικό, το μόνο υπέροχα ανόθευτο που μου συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό.. γι αυτό στέκομαι στα πόδια μου ακόμα.. επειδή έχουν και δυο ζευγάρια φτεράκια τα σανδάλια.. σαν τον Ερμή ένα πράγμα :)
    ωραία λέξη το δώμα ε;.. να ξερες πόσα τσουβαλάκια αναμνήσεις έχουν ανοίξει από την στιγμή που το ανέφερα…
    Ποιο βρήκες απίστευτο από όλα; Αυτό με τα βιβλια;
    Αυτό για μένα είναι το πιο νόρμαλ
    Τα σχολικά βιβλία το καλοκαίρι μπορείς να τα αντιμετωπίσεις σαν εξωσχολικά (άνετα!) εξάλλου που να βρεθούν στο χωριό άλλα;.. δεν σου επιβάλλονται, είναι επιλογή, είναι ελευθερία όπως πρέπει να είναι πάντα όλα τα βιβλία.. και είναι και ολίγον παράνομα, ε έχει και αυτό μια γοητεία :))
    Και που να πιστέψεις ότι τον χειμώνα τα ίδια βιβλία όπως βγαίναν από την σάκα, σχεδόν έτσι ξαναμπαίναν… α ναι!!!.. στην πόλη βλέπεις βρίσκεις ό,τι τραβά η ψυχή σου από βιβλία! :) τα ουσιαστικά ραντεβού μας τα δίναμε αποκλειστικά στην αίθουσα διδασκαλίας… κάπως έτσι τα περάσαμε τα χρόνια μας εγώ και τα σχολικά βιβλία… με σύντομους καλοκαιρινούς έρωτες και παθιασμένα ολιγόλεπτα ραντεβουδάκια :)))
    Ήταν όμως ωραία…
    Σε ευχαριστώ πολύ meggie μου,
    που την έπιασες στον αέρα την χαρά μου και την έκανες δική σου,
    να είσαι καλά,
    πολλά φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ναυτάκι...
    μοιάζουν με τσαμπάκια
    το ξέρεις;; :)
    ανταποδίσω χρώματα, γεύσεις και αρώματα..
    ένα τσαμπί :)))
    κι ένα τσαμπί :***

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ρε φλασάκι, να σου πω κάτι; Ώρες-ώρες σε ζηλεύω... για τούτη την παιδικότητά σου που σε κάνει να φέρνεις το μικρό δωμάτιο στην ταράτσα του σπιτιού σας στο τωρινό σου δωμάτιο και να το ξεδιπλώνεις μπροστά και στα δικά μας μάτια, δείχνοντας ότι όλα το ίδιο αθώα με τότε έχουν μείνει μέσα στην σαν σταφυλάκι μαλακή και ζουμερή :P καρδιά εκείνου του κοριτσιού. :)

    Kαλό μας φθινόπωρο, λοιπόν! Με έπεισες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ζαχαρένια μου :)
    βρήκες ώρα και συ να μιλήσεις για ζήλεια.. από σβέρκο ψώνισες :p
    τέλοσπαντων.. εσύ να μην τα λες αυτά γιατί όμορφη ψυχή σαν την δική σου δεν παίζει πουθενά..
    να με ακούς εμένα χωρίς πολλά πολλά :ppp
    γιατί αν δεν με ακούς, θα με αναγκάζεις να σε πείθω χαχα :)))
    χαίρομαι ψυχή μου
    που με αφήνεις και το καταφέρνω..
    Όμορφο Φθινόπωρο να έχουμε, γλυκόπιοτο!!!
    έχω αργήσει, το ξέρω
    τις τελευταίες μέρες τρέχω..
    μόνο χθες είχα λιγο χρόνο
    αλλά από χθες έχω αρρωστήσει
    έχω πονοκέφαλο
    και καθόλου διάθεση για τίποτα..
    ίσως με ρίχνει που δεν μπορώ να κάνω όσα πραγματικά θα ήθελα..
    για τόσους λόγους..
    φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή