για σήμερα... μια αίσθηση περισσότερο...

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χί-
μαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυο-
σμαρίνια
- Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού 'λεγα να μετράς μέσ' στο γδυτό νερό τις φωτεινές του
μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.
Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ' στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα που γύριζες
Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα
βότσαλα
Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.
Ακουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκκαλο άλλο
καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Η για να πας καβάλα στο μαϊστρο
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Οδυσσέας Ελύτης

Τα σταφυλάκια! :)

Από την στιγμή που άκουσα τα Σταφυλάκια, ήθελα να σας ευχηθώ Όμορφο Φθινόπωρο υπό τους ήχους τους…
Τι ήχο κάνουν τα σταφυλάκια; Ε ξέρω και γω; Χρατς χρουτς; Όχι, το χαρτί που σκίζεται κάνει έτσι
και το σώμα που ξύνεται :p
να κάνουν τρακ τρουκ; Στρακαστρούκα είναι; Δεν είναι.. ούτε ζάρια από το τάβλι του αποπάνω που του ήρθε η όρεξη μεσημεριάτικα είναι..
κρακ; Όχι..
κρανκ.. χμμ
λοιπόν κάνουνε κάπως σαν τρανκ κρανκ χρανκ γνιαμ μμμμ… χαχαχα
ελάτε βρε παιδιά… θυμήθηκα τα νιάτα μου τώρα, κάτι καλοκαίρια γύρω στα 14 μπορεί 13.. τέτοιες μέρες ακριβώς ήταν, οι διακοπές μόλις είχαν τελειώσει (φίλε, τρίμηνες, το διανοήσαι;;) κι εγώ περίμενα πώς και τι να ξεκινήσουν τα σχολεία, καθόλου μην το γελάς, βαριόμουν απίστευτα τέτοια εποχή και είχα μεγάλη αγωνία να δω την καινούρια τάξη, τους καθηγητές και να αρχίσω να σημειώνω μέσα στα καινούρια βιβλία.. κυρίως αυτό με τα βιβλία πολύ το είχα, τα καλοκαίρια καθόμουν τα μεσημέρια στην πιο δροσερή γωνιά του σπιτιού στο χωριό και διάβαζα τα άγνωστα ακόμα βιβλία, τα γεμάτα με τις γνώσεις που υποτίθεται πως κάποιοι είχαν αποφασίσει πως την χρονιά που έρχεται είναι η κατάλληλη περίοδος να πάρω… όχι που θα τους περίμενα!.. τα έβρισκα από τα μεγαλύτερα παιδιά, σαν το λαγωνικό τα αναζητούσα, δανειζόμουν κανά δυο από το καθένα, επέλεγα με βάση τα αγαπημένα μαθήματα και τα πιο ελκυστικά εξώφυλλα.. πριν φύγω όμως τα επέστρεφα, κυρία! Για αυτό σου λέω πως αυτές οι μέρες δεν πέρναγαν με τίποτα… και πόσο να καμαρώσεις την σάκα και τα μολύβια; Στο τέλος θα τα κατσιάσεις!!!
Αλλά αντί άλλων λέω πάλ! Ε καλά δεν πειράζει!

Που λέτε στο σπίτι υπήρχε ένας χόρος ιδιωτικός… αλλά όλων μας!!! Ε γίνεται, πώς; Ο χόρος ήταν ιδιωτικός από την στιγμή που θα τον καταλάμβανες.. κι εγώ τον καταλάμβανα από το πρωί! Περνούσα πάρα πολλές ώρες εκεί ιδίως τις περιόδους που δεν είχα σχολείο..
Ήταν ένα μικρό δωμάτιο, πολύ μικρό, με μια ντουλάπα, μια βιβλιοθήκη πολύ όμορφη, πιο όμορφη από αυτήν που είχαμε στο κυρίως σπίτι αλλά πιο μικρή, ένα τεράστιο παλιό κρεβάτι σκαλιστό κι ένα έπιπλο θα το έλεγες τραπέζι-ντουλάπι-γραφείο που το είχα γεμίσει με πράγματά μου… αυτά είχε το μικρό δωμάτιο στην ταράτσα του σπιτιού μας όπου τα καμιά τριανταπενταριά λούτρινα κουκλάκια μου συμβίωναν αρμονικότατα με μια κυνηγετική καραμπίνα!! Αυτά και μια τηλεόραση ακόμα! στη δεκαετία του 90 βρισκόμαστε, αλίμονο!
Α ναι κάπου εδώ ήθελα να καταλήξω..
Το πρόγραμμα λοιπόν τις μέρες εκείνες, εκείνης της χρονιάς είχε παιδικά σε παράλληλο ζάπινγκ με ενημέρωση! Μη γελάς μωρέ! :p μετά από λίγο, μικρό σπίτι στο λιβάδι (το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν αυτό!) στο καπάκι ένα μεταγλωττισμένο μεξικάνικο που το έλεγαν καρουζέλ (πολύ γέλιο, εννοείται με δόσεις συγκινητικού μελό!) το απομεσήμερο ελληνικές ταινίες.. Ξανθόπουλο και Βούρτση στάνταρ στα κρατικά – κωμωδίες στα ιδιωτικά.. και προς το απογευματάκι Ρόδες τσάντες και κοπάνες (νομίζω είναι κάμποσα αυτά) και γενικώς βιντεοταινίες με Ψάλτη, Μουστάκα, Βουτσά κτλ
Κάπου εκεί λοιπόν – κρίνω σήμερα πιο πολύ από ενοχές και λιγότερο από πείνα! :p – κατέβαινα στην κουζίνα και επέστρεφα με μια τεράστια γαβάθα ξέχειλη με τραγανές ρώγες παγωμένο σταφύλι! Αχχχ!!! Και δώστου τα τρανκ κρανκ χρανκ γνιαμ μμμμ που λέγαμε, μπροστά στην τηλεόραση!!

Πάντως το δειλινό με έβρισκε βυθισμένη σε μια απίστευτη ευδαιμονία – χαλάρωση – μεθυσμένη διάθεση.. εντελώς αλλού…
Έφταιγαν τα σταφύλια ή η υπερβολική τηλεοπτική έκθεση.. δεν ξέρω να σας το πω…
Ίσως να ήταν η αλλαγή της εποχής.. η γλυκιά αναμονή, εκείνο το μυρωμένο αεράκι, τα καινούρια χρώματα σε ουρανό και γη, η ήρεμη συντροφιά του πατέρα ως αργά τη νύχτα, τα επόμενα σταφυλάκια που τα κέρναγε εκείνος, η φωνή του, η γεμάτη ησυχία της φθινοπωρινής νύχτας…

Και τα έγραψα αυτά.. έτσι, γιατί μου ήρθε.. για να πάρω φόρα για μια ανάρτηση που ξεκίνησα να φτιάχνω εχθές και τη έχω ήδη χαρίσει σε έναν άνθρωπο από αυτούς που κρατάς φυλαγμένους στην καρδιά και ζωγραφίζουν με ζάχαρη όλα σου τα χαμόγελα σαν τους θυμάσαι.. από αυτούς που σε κάνουν να περιμένεις τον Χειμώνα χωρίς να φοβάσαι.. πως θα σου λείψει η ζεστασιά… για να μην αφήσω άδεια την αναμονή…

Σ’ ευχαριστώ…
που είσαι Εσύ!

Το επόμενο για σένα..
πώς αλλιώς;
:)





Α! και κάτι ακόμα.. οι καρδιές είναι σαν τα σταφυλάκια.. τόσες ρώγες, όλες ζουμερές!!!
καμία σχέση με την αγκινάρα, είναι ανθός της Άνοιξης αυτές :p

Full Moon and empty arms

Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;

Δεν θέλω.. να πλυθώ, να ντυθώ, να βαφτώ, να βάλω κοσμήματα, άρωμα και χαμόγελο φωτεινό.. από τα υποθηκευμένα..
Να τραγουδήσω, να χορέψω, να διασκεδάσω, να γελάσω, να χαιρετήσω, να κουβεντιάσω, να ζήσω στιγμές.. από τις κλεμμένες..
Δεν θέλω.

Είναι τόσο κακό;

Μετάληψη

Η διαδρομή στον φιδωτό αγροτικό δρόμο την είχε στεγνώσει. Με το παλιό citroen του θείου της που το δανείστηκε για μια σύντομη πρωινή εξόρμηση στις γύρω παραλίες να αγκομαχάει, η Λίνα άρχισε να γυρίζει τη βελόνα του ραδιοφώνου αναζητώντας κάποια μελωδία να καλύψει την εκκοφαντική σιωπή του τοπίου και όχι τα αποτρόπαια τριξίματα της μηχανής, δεν ήταν αυτά που της προκαλούσαν δέος, έναν φόβο που δεν είχε το κουράγιο να διαχειριστεί. Είχε ήδη μεταμορφωθεί σε εκείνο το μικρό κορίτσι που απομονωνόταν από τον κόσμο να εξερευνήσει τα βράχια, τις πεζούλες, τα βάτα, τη γη, μια γη διόλου φιλική, που σε κάθε άγγιγμα σου έδειχνε τα δόντια της, δόντια γιομάτος ήταν εκείνος ο τόπος και νύχια μονίμως σε κοινή θέα, σαν ένας δράκος σε νάρκη θερινή που η αιώνια απάθεια μιας δύναμης κρυφής σε προκαλούσε να την φανερώσεις, να σώσεις την επόμενη απρόβλεπτη στιγμή. Την προκαλούσε τη Λίνα αυτός ο τόπος, μονάχα συνειδητοποιούσε τώρα πόσο πιο εύκολες είναι οι προκλήσεις όταν είσαι παιδί, ένα παιχνίδι ακόμα. Μα τούτη η βόλτα είχε εξελιχθεί σε κάτι το απόκοσμο, κάτι μακριά από το εδώ, κυρίως μακριά από το τώρα, σαν κάτι το άχρονο που μόλις θα ολοκληρωνόταν δεν θα υπήρχε πια θέση στη μνήμη της να το εντάξει. Αυτή ήταν η ρίζα του φόβου της, η φύση του αντιπάλου της ήταν ακατάληπτη για τα ανθρώπινα μέτρα, ο χρόνος αιωρούνταν γύρω της αμετάβλητος, το προαιώνιο ρολόι στεκόταν πάνω από όλα και τα πλημμύριζε με στασιμότητα, οι δείχτες του μύθος, η κίνησή του ψέμα, ο χώρος ανίσκιωτος και παραδομένος σε μια βουβή και αόρατη φθορά.
Κι εκείνη οδηγούσε τον εαυτό της όλο και πιο βαθιά σε εκείνη την φαινομενικά νεκρή μα θερμή σαν κόλαση αγκαλιά με ελιγμούς φιδωτούς, παράλληλους με εκείνους που διέγραφε ο ιδρώτας στην παγωμένη της ραχοκοκαλιά, η ανάσα του δράκου διέσχιζε βαρυγκωμόντας το ανοιχτό παράθυρο κι έσμιγε με την δική της σε ένα βεβιασμένο ξέπνοο φιλί. Να αναρωτιόταν τώρα το γιατί, τι γύρευε εκεί, να το αναρωτιόταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή και θα έπαιρνε την απάντηση που πάντα ζητούσε, εκείνη την μοναδική αλήθεια που απαντούσε το νόημα της ύπαρξής της, το νόημα σε ό,τι ήταν και σε ό,τι ακόμα δεν ήταν και στη μοίρα της να γίνει χρωστούσε. Όμως δεν ρώτησε και η στιγμή χάθηκε, γλίστρησε στο καλάθι των εμπειριών που δεν γνωρίζεις ποτέ αρκετά πώς μοιάζουν γιατί εκείνες ξυπνούν πριν ακόμα και από την ανατολή για να τραβήξουν για τα λατομεία του υποσυνείδητου κι ολημερίς κοπιάζουν εκεί κι επιστρέφουν σε σένα αργά τη νύχτα αφού έχεις ήδη αποκοιμηθεί και μόνο τις βλέπεις εσύ στα όνειρά σου τις ώρες που ξεδίνουν και διασκεδάζουν πάντοτε μασκαρεμένες σε κάτι άλλο από το πρόσωπο που είχαν σαν γεννήθηκαν.
Τα μάτια της την πονούσαν, σε κάθε κίνηση των βλεφάρων της την έτσουζαν.. άφησε το αυτοκίνητο στον ίσκιο που σχημάτιζε με το σώμα του ένα μονάχο, γερασμένο αρμιρίκι, το πρώτο δέντρο που αντίκρισαν τα μάτια της από την στιγμή που έστριψε το τιμόνι μακριά από τον δρόμο της δεμοσιάς.. τα μοναδικό που θα αντίκριζε έως ότου τούτες οι στιγμές οι κενές πορείας θα ξανάμπαιναν πάλι σε τροχιά.
Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και βρόντηξε πίσω της την πόρτα σαν να ήθελε να την σπάσει την σιωπή που την απειλούσε, να άκουγε κάποιον, κάτι, να της φώναζε Σιγά! Μα ο θρασύς ήχος αγνοήθηκε, ντροπή και αμηχανία άπλωσαν ολόγυρα τα πλοκάμια της πιο αξιοθρήνητης απελπισίας.
Μπροστά της απλωνόταν η παραλία με τα τεράστια κατάλευκα βότσαλα. Όλα τα σπίτια του χωριού φιλοξενούσαν κάμποσα από αυτά, σε άλλα τα χρώματα που με φροντίδα τα γιόμισαν χέρια παιδικά ανταγωνίζονταν σε ομορφιά τις γλάστρες με τα περιποιημένα λουλούδια στα περβάζια των σπιτιών και άλλα έτσι ολόλευκα συγκρατούσαν τις πόρτες και τα παραθυρόφυλλα από τους απρόβλεπτους μα πάντα καλοδεχούμενους ανέμους των απομεσήμερων.
Η σκέψη της αφέθηκε να πλανηθεί πάνω από την κούνια στο ανατολικό μπαλκόνι, όπου περνούσε τα μεσημέρια της με ένα βιβλία στα χέρια και συντροφιά τις νότες των τζιτζικιών, ποτήρια με δροσερό νερό και χρωματιστούς πεντάγλυκους χυμούς παρέλασαν μπροστά από τα μάτια της κι εκείνη κόντεψε να γονατίσει πρωτού φτάσει στα μισά του δρόμου για το πρώτο κύμα της ακρογιαλιάς.

Όσο συνειδητοποιούσε το περιβάλλον της τόσο πιο πολύ φοβόταν. Μα δεν γύριζε να κοιτάξει πίσω της, να μπει στο αυτοκίνητο και να διανύσει τα ελάχιστα χιλιόμετρα που την χώριζαν από τον κόσμο.. μα ποιος ήταν αληθινά ο κόσμος της; ο κόσμος της στιγμής της της ασκούσε μια τέτοια έλξη που είχε γίνει το ίδιο το δέρμα της. Τελικά η απόσταση δεν είχε απολύτως καμία σημασία σε αυτή την γωνιά της γης. Η Λίνα γνώριζε με απόλυτη βεβαιότητα πως ήταν αδύνατον να συναντήσει οποιαδήποτε μορφή ζωής. Μόνο η καρδιά της θάλασσας παλλόταν τώρα ακριβώς μπροστά της. Πέταξε τα ρούχα της και όρμησε στα κρυστάλλινα νερά, να δροσίσει τα πόδια της που την έκαιγαν από τη διαδρομή πάνω στην πέτρα, με βήματα προσεκτικά προσπέρασε τα εμπόδια που στέκονταν βράχοι ακλόνητοι από τη μανία της θάλασσας και την αλμύρα των φιλιών της, και μόλις η θάλασσα την τύλιξε ως τη μέση, βυθίστηκε ολόκληρη στην απέραντη αγκαλιά της, βυθίστηκε για ώρα, να μην βλέπει φως, το φως να μην την βλέπει, να κρυφτεί, να χαθεί, να φτάσει το βυθό της και να μείνει εκεί. Σαν αναδύθηκε ξέπνοη, στο μάτι του ήλιου διάβασε από την αρχή τη ζωή, κράτησε την εικόνα και με μάτια κλειστά συνέχισε να κολυμπάει… ώσπου έφτασε κάτω από τον μεγάλο βράχο που τα αδέρφια της πριν χρόνια σκαρφάλωναν μονάχα για την χαρά μιας βουτιάς κι έπειτα ξανά και ξανά, βουτιές που η ίδια δεν τόλμησε ποτέ να κάνει.. κείνη κολυμπούσε ως εκείνο το σημείο και χαιρόταν τα παγωμένα νερά. Κάτω από το βράχο υπήρχε μια σπηλιά από όπου έβγαιναν γλυκά κρύα νερά και μόλις πλησίαζες ήταν τόσο έντονη η αντίθεση της θερμοκρασίας που οι πιο πολλοί κολυμπούσαν μακριά. Δεν φαινόταν η σπηλιά, όμως από διηγήσεις ήξερε πως αν βυθιζόσουν, χρειαζόσουν μονάχα μια μεγάλη ανάσα για να βγεις στην άλλη μεριά, ποτέ δεν το είχε δοκιμάσει, στάθηκε εκεί για μια στιγμή και σκέφτηκε να επιστρέψει με παρέα κάποια άλλη στιγμή, μα την μοναδική παρέα που ήθελε την είχε πάντα κοντά της. Κολυμπάμε;
Δεν πίστευε πως θα τα κατάφερνε, μια προσπάθεια ίσα για να δει πως ήταν αδύνατον, έτσι ξεκίνησε… ώσπου έφτασε να νιώθει το ξέφωτο να την καλεί όλο και πιο βαθιά και με την καρδιά της σαν τρελή να χτυπά, την αναπνοή της κομμένη βγήκε στου βουνού την κοιλιά, τα νερά ήταν ρηχά, απίστευτα γαλανά, ζωγραφιστά από τους ιριδισμούς του φωτός που έμπαινε από παντού και από πουθενά, πλησίασε στον βράχο, κουλουριάστηκε μισή βυθισμένη στο νερό μισή λουσμένη στο φως. Φοβόταν. Όχι αν θα καταφέρει τον γυρισμό.. φοβόταν τον χρόνο που δεν υπήρχε, φοβόταν πως του ήλιου το φως δεν θα λιγόστευε, πως δεν θα της φανέρωνε τον χρόνο που περνούσε, πως θα την κατάπινε η άχρονη δίνη της απόλυτης ευδαιμονίας, μιας γοητείας που η ψυχή της ρουφούσε με μανία και την έκανε να νιώθει πως την πρόδιδε.

Και άλλη επιλογή εκεί που έφτασε δεν είχε, και αφέθηκε, να μεταλάβει για εκείνην λαχτάρα, ανάσα, φως, χάδι, δροσιά, να βαπτιστεί σε δάκρυα λυτρωτικά..
και προσευχήθηκε, στη γη που ανάσαινε, τη θάλασσα που την προστάτευε, στις νεράιδες, στο φιλί του…

Να τα παίζαμε, Μακάρι!

Το επόμενο διάστημα θα λείψω.. δεν ξέρω ποιοι ακριβώς θα είναι οι ρυθμοί μου κι έτσι δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο θα μπορώ να είμαι και εδώ.
Δεν θέλω να νομίσετε πως σας παραμελώ :)
Γι αυτό σας αφήνω μερικά αγαπημένα τραγουδάκια για να «τα λέμε» όποτε θέλουμε, μέσα από αυτά…
Ό,τι θα ήθελα να πω λίγο πολύ θα το βρείτε στους στίχους :)))
Φιλική συμβουλή: ακούγονται πολύ δυνατά!!!
Μα δεν κάνει να τα λέω όλα εγώ πια! :p

Όσοι φύγετε για τις διακοπές σας όσο θα λείψω, ένα μην ξεχάσετε:
Αφήστε τα όλα πίσω! Τα του νου κλειδώστε τα στο σπίτι, πουθενά δεν θα πάνε, σας το υπόσχομαι :)
Γεμίστε την βαλίτσα σας με όνειρα και χαρείτε τη ζωή και τη φύση, ξέγνοιαστα.. όπως τα παιδιά!!!
Να φροντίζετε τους εαυτούς σας και να γελάτε!

Πολλά φιλιά!

Και τώρα; Και πάντα!

...
-Και τί μπορεί να μιλήσει τώρα;
-Η Αλήθεια..

μάτια μου, η δική μας αλήθεια
θα έχει τη φωνή σου
θα παίρνει την αναπνοή μου
θα επαληθεύεται στο φιλί μας...

Στο φιλί μας.


22/7/κάθε χρονιάς










Σ' αγαπώ...

Σ' αγαπώ, δε μπορώ
τίποτ' άλλο να πώ
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου 'δώ
με λαχτάρα σκορπώ
το πολύφυλλο ανθό
της ζωής μου.

Ω! Μελίσσι μου! Πιές
απ' αυτόν τις γλυκές,
τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!

Τα δυο χέρια μου, να!
στα προσφέρω δετά
για να γύρεις γλυκά
το κεφάλι

Κι η καρδιά μου σκιρτά,
κι όλη ζήλεια ζητά
να σου γίνει ως αυτά
προσκεφάλι!

Και για στρώμα, καλέ,
πάρε όλην εμέ,
σβήσ' τη φλόγα σε με
της φωτιάς σου,

ενώ δίπλα σου εγώ
τη ζωή θ' αγροικώ
να κυλά στο ρυθμό
της καρδιάς σου...

Σ' αγαπώ, τί μπορώ,
ακριβέ, να σου πώ
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο;


Μυρτιώτισσα

PhotoMima!

Λοιπόν σήμερα ήθελα να σας μιλήσω για την χθεσινή βραδιά που ξεκίνησε ως διασκέδαση πλάι στη θάλασσα με ζωντανή μουσική και κατέληξε karaoke night!
Έπειτα σκεφτόμουν τα τραγούδια που εκτέλεσα με αμφότερες τις σημασίες της λέξεως κυριολεκτικές :) και θυμήθηκα την παρακάτω φωτογραφία και είπα τελικά να παίξουμε λιγάκι!!!
Αλλά τα υπόλοιπα τραγουδάκια δεν ήταν πολύ εύκολο να απεικονισθούν κι εγώ είμαι βιαστική! Αυτό όμως είναι ευκολάκι!
Όποιος λοιπόν βρει πρώτος για ποιο τραγούδι πρόκειται, θα του το κεράσω!!!
Το παιχνιδάκι μπορείτε να το συνεχίσετε όλοι σας, προσωπικά θα ήθελα να το δω από όλους όσους περάσετε να σχολιάσετε :)
Κανόνες δεν έχει, παρά μόνο να απεικονίσετε ένα ή περισσότερα τραγούδια μόνο με φωτογραφίες – όσες νομίζετε εσείς - και να αφήσετε τους αναγνώστες σας να μαντέψουν.. αν θέλετε να δώσετε παραπάνω βοήθεια με οποιαδήποτε μορφή, δώστε τη, αλλά όχι σπουδαία πράγματα για να έχει σασπένς!!!
Λοιπόν το δικό μου τραγουδάκι απεικονίζεται ως εξής:

Καλές μαντεψειές!!! ;)

Υ.γ. Αν προκύψει ανάγκη θα δωθούν μικρά tips, δεν είμαι και τόσο αυστηρή :)

***update τις 20ης Ιουλίου περί την 12ην μεσημβρινήν...

Καλημέρα! Λοιπόν με έχετε πεθάνει στο γέλιο!!! Για να γλιτώσω τον ψυχίατρο θα ήθελα να μου πείτε τί βλέπετε στο δρόμο παρκαρισμένο.. όχι γιατί αν θα μου πείτε αυτοκίνητα, δεν θα ψάξω οφθαλμίατρο, ψυχίατρο θα αναζητήσω κανονικότατα! :)))
Τελικά ευκολάκι δεν ήταν, μάλλον το νόμισα επειδή το ήξερα.. συγκρατήθηκα κιόλας με τις φωτογραφίες επειδή νόμιζα πως θα το βρίσκατε στο πρώτο σχόλιο :p
Δεν φταίτε, το τραγούδι δεν πρέπει να είναι και πολύ γνωστό…
Αλλά και με τι να έπαιζα; Οι εναλλακτικές μου ήταν:
Αυτός ο άνθρωπος-Σακελλαρίου.. ε συγνώμη αλλά αυτό δεν απεικονίζεται!
Αυτός που περιμένω-Βίσση.. το τραγούδι έχει πολλές εικόνες αλλά όχι στον τίτλο.. την παντομίμα την παίζεις με τον τίτλο.. όταν απελπιστείς προχωράς στα ενδότερα!
Τέλος, η Φωτοβολίδα του Περίδη, που μου φάνηκε βαρετό για το παιχνίδι, πάντα με τον όρο του τίτλου… ε και κατέληξα κι εγώ σε αυτό, το κομμάτι είναι σουρεαλιστικό, το λες και αστείο το λες και ψαγμένο, αν θες το λες και παιδικό, πάντως οι εικόνες του είναι αποκαλυπτικές… τα κρατάτε αυτά; για να βοηθήσω τα λέω :)
Επόμενη photo λοιπόν… η οποία αντικαθιστά την προηγούμενη πλήρως! για να μην μπερδεύεστε με τις αγορές και τις γειτονιές, κάτι λιγότερο πολύβουο! :)

Κι επειδή το βλέπω να μην ανακηρύσσω νικητή :p και επειδή τι είπαμε πιο πάνω πως κάνεις όταν απελπιστείς;; :pp
σας αφήνω και άλλη μία από τα ενδότερα των στίχων (περίπου)






Άντε, μέχρι το βράδυ… μετά το κομματάκι θα κεραστεί στα κορίτσια μου!!!

Φιλώ σας!

Update 2ο και τελευταίο, της ιδίας, περί την 10ην βραδινή!

And the Winner of PhotoMima 2010 is…

taram... taram…

Ο Νικόλας!!!

Ο πρώτος γριφολύτης και μουσικογνώστης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας!!!
Μια ιστορική συμμετοχή που ήδη κατεχωρήθη με χρυσά γράμματα στην ιστορία του νεοσύστατου θεσμού μας!
Ο Νικόλας έχει συμμετάσχει με μεγάλη επιτυχία σε ένα πλήθος γριφοδιαγωνισμών και μετράει στο ενεργητικό του τις περισσότερες νίκες παγκοσμίως από συστάσεως των blogs απανταχού της οικουμένης!
Η συμμετοχή του τιμά τον θεσμό μας και του προσδίδει την αίγλη που νομίζω πως του αξίζει!!!
Νικόλα μου σε ευχαριστώ!
Τα θερμά μου συγχαρητήρια!!!

Το τουμπερλέκι σου και στη σκηνή!
Εμείς οι άλλοι στο χορό! :)






Φυσικά υπάρχουν βραβεία και για τις υπόλοιπες συμμετοχές,
τις νεαρές ελπίδες μας!!!

Αυτό για την meggie (ξέρω πως σου αρέσει! :)






Για την Ναϊάδα (επειδή τόσο κοντά σου ένιωσα :)






Για την elpenor (Αλ χαλάλι σου! :p)






Με όλη την αγάπη μου!!!

Η μικρή μας γιορτούλα μόλις έλαβε τέλος..
Και εις άλλα με υγεία!

Καληνύχτα σας! :)