Σ' αγαπώ!

Καλημέρα. Θέλω να γράψω ορισμένες σκέψεις μου. Πρώτα από όλα θέλω να σας πω ότι θα λείψω από εδώ αλλά και από τον σχολιασμό για… πολύ λίγο :)
Η σημερινή μέρα από το μεσημέρι κι έπειτα αλλά και η αυριανή θα είναι πολύ πιεσμένες και το Σαββατοκύριακο θα λείψω.
Δεν ξέρω αν θα ξεκλέψω καμιά στιγμούλα, αλλά η αλήθεια είναι ότι από εδώ έχω ανάγκη αυτές τις λίγες μέρες να λείψω. Ακόμα κι αυτές θα μου λείψουν όμως. Δεν είναι κάτι που εύκολα μπορώ να το εξηγήσω. Η επαφή με εσάς αλλά και οι περιπλανήσεις μου σε άλλους χώρους μέσα εδώ που δεν μοιραζόμαστε εμείς που μιλάμε τώρα, έγιναν με τον καιρό γλυκιά συνήθεια και απόλαυση. Αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο ήμουν προετοιμασμένη, πρέπει να σας πω. Σαν μπλόγκερ δεν είμαι και πολύ συνεπής, όχι όσο θα ήθελα, αλλά αυτό, από όσο ξέρω, θα συνεχιστεί, δεν γίνεται αλλιώς. Το μπλογκ μου σκέφτηκα κάποιες φορές να το κλείσω, όχι κάτω από συναισθηματική πίεση αλλά μετά από σκέψη. Ο λόγος που δεν το έχω κάνει, που δεν θέλω να το κάνω, είναι ότι αυτό το μπλογκ είναι κάτι πολύ περισσότερο για μένα…
Λοιπόν, όλα αυτά που ξεκίνησα να λέω και όλα αυτά που δεν θα πω εδώ σήμερα, έχουν τυπικά αφετηρία τα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση και το γεγονός ότι… δεν μπορώ να απαντήσω. Δεν μπορώ. Χθες βράδυ προσπάθησα να μπω εδώ με σκοπό τελικά να απαντήσω αλλά έγινε κάτι και αποσυντονίστηκα. Αλλά και πάλι δεν θα ήμουν έτοιμη... Όχι, αυτό δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το θέμα και με αυτά που ήθελα να σας πω. Το ξέρω ότι τα λέω μπερδεμένα. Υπόσχομαι όμως ότι θα το κάνω μόλις γυρίσω.
Ας μιλήσουμε τώρα για την χθεσινή ημέρα. Ξύπνησα ζαλισμένη… αυτό είναι κάτι που μου συμβαίνει πολύ συχνά τελευταία. Βλέπω όνειρα, πολύ ζωντανά και μπερδεμένα, δεν είναι εφιάλτες, κάποιες φορές είναι πολύ όμορφα και βασανιστικά κάποιες άλλες. Η μέρα κύλησε κανονικά, όπως όλες οι άλλες… μα μέχρι το μεσημέρι είχα αποκτήσει έναν ωραιότατο πονοκέφαλο… η ζαλάδα που σας είπα σπάνια γίνεται πονοκέφαλος, συνήθως παραμένει πιστή και συνεχής ζαλάδα! :) Θα κάνω εξετάσεις, θα τις βάλω στο πρόγραμμα… Το χθεσινό απόγευμα ήταν ελεύθερο, συναντήθηκα με μια φίλη, θα πηγαίναμε σε ένα γήπεδο για περπάτημα… όταν φτάσαμε βρήκαμε κάποια ομάδα που έκανε προπόνηση κι έτσι πήγαμε στο σπίτι της που ήθελε να την βοηθήσω με κάτι στο ίντερνετ, με μια εργασία που κάνει, κάτι e-mails που ήθελε να στείλει… μετά καταλήξαμε να κατεβάζουμε τραγούδια… όλα όσα θα ήθελα να σου πω γίναν για άλλη μια φορά νότες και στίχοι που μέσα στη θολούρα μου τα έβλεπα να ταξιδεύουν με τον άνεμο που έμπαινε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και να τρέχουν να σε βρουν… άραγε να έφτασαν σε σένα;
Τρεις ώρες μπροστά στον υπολογιστή τα εξουδετέρωσαν τα παυσίπονα… ο πονοκέφαλος ήταν μάλλον ημικρανία… μα ναι, τι άλλο; Το μυαλό μου διαιρεμένο θα έλεγε κανείς σε δυο διαστάσεις, σε δυο πραγματικότητες, σε δυο ταχύτητες…
Όταν επιστρέψαμε πια στο γήπεδο ήταν νύχτα. Πρώτη φορά πήγα εκεί νύχτα, οι προβολείς χαλασμένοι, τα φώτα λιγοστά, άνθρωποι χωρίς διακριτικά περπατούσαν ή έτρεχαν, πίσω μου μπροστά μου, λίγο πιο κοντά λίγο πιο μακριά, άλλους τους κυνηγούσα, άλλοι με κυνηγούσαν.. ψέματα, κανείς δεν με κυνηγούσε, μόνο κυνηγούσα… μιλούσα ακατάπαυστα στη φίλη μου και σχεδόν δεν λαχάνιαζα, πάμε να τους περάσουμε όλους της είπα, το σημαντικό είναι να βάζεις στόχο συμφώνησε.. σα να ήθελε να με αγκαλιάσει το ένιωσα… Τους προσπεράσαμε όλους και στους επόμενους γύρους τους ίδιους ξανά, για δεύτερη φορά… Κι εγώ μιλούσα ακατάπαυστα και γελούσα, όταν προχωράς, αν δεν μιλάς, κάτι σε αναγκάζει να σκέφτεσαι…
Τελικά δεν το γλύτωσα, όταν γύρισα σπίτι ετοίμασα κάτι γρήγορο για βραδινό, μπήκα στο ίντερνετ και θα απαντούσα, αλήθεια θα απαντούσα σε αυτά τα σχόλια και θα πέρναγα να αφήσω τις σκέψεις μου στα δικά σας μπλογκς… θα το έκανα… μέχρι που εκείνες οι σκέψεις που κατοικούσαν στο μισό τμήμα του εγκεφάλου μου και με έκαναν να υποφέρω ως εκείνη τη στιγμή τελικά κέρδισαν και βγήκαν στο φως…η ημικρανία μου πέρασε.
Δυο κουβάρια με βασανίζουν όλο αυτόν τον καιρό, το ένα βρίσκεται στην καρδιά μου νόμιζα και το άλλο στο μυαλό. Όμως τελικά ήταν ένα.. ή μία είναι η λύση που τα ξεμπερδεύει και τα δυο, και αυτή είναι η διαίσθηση. Η διαίσθηση δεν ήταν αυτή που μας ένωσε; Ή μήπως αυτή που μας κρατάει μαζί τόσο καιρό;
Και το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται και όσο και να πονούσε ήθελα να το απλώσω και να το δω, να μετρήσω τις φθορές, αν υπήρχαν… την είδα την κλωστή, ήταν από μετάξι, ευαίσθητη μαζί και ανθεκτική, και το χρώμα της ήταν χρυσό… και αυτή τη διαδικασία δεν είχα την δύναμη να την διακόψω με το να στέκομαι μπροστά σε μια οθόνη και να πληκτρολογώ, όχι αυτή τη φορά.
Έκλεισα τον υπολογιστή και έπεσα να κοιμηθώ, το υποσυνείδητο έκανε τα υπόλοιπα, αυτά για τα οποία με προετοίμαζε όλη μέρα, αυτά για τα οποία με προετοίμαζε τόσο καιρό… Σήμερα… σήμερα μπορώ να σου πω ότι ξέρω, ξέρω πολλά περισσότερα από αυτά που έμαθα ποτέ από το δικό σου στόμα. Όχι, για τα ευκολοφανέρωτα δεν μιλώ. Δύσκολο να το πιστέψεις. Αλλά εγώ ξέρω, έστω και με αυτόν τον τρόπο που δεν γνωρίζει το φως της μέρας…

Σ’ αγαπώ!

Σε λατρεύω.

Μονάχα αυτό για σήμερα,
αφιερωμένο στον άντρα που λατρεύω
κι όμως δεν του το είπα ποτέ...


Σε λατρεύω

Μεσ' τη ματιά σου χορεύω
μεσ' τη φωνή μου μιλάς
χούφτες ασήμι μαζεύω
κάθε στιγμή που γελάς

Φως κι ουρανό μου σε λέω
ατέλειωτό μου φιλί
και στο κορμί μου σε καίω
γιατί σε θέλω πολύ

Σε λατρεύω
φιλί φιλί σου κλέβω
το στόμα που σου πίνω
το στόμα που μεθώ
σε λατρεύω
το σώμα σου ληστεύω
και τη ψυχή μου αφήνω
και τη ψυχή μου αφήνω
κοράλι στο βυθό

Όπου βαδίζεις βαδίζω
κάθε σου χνάρι ρωτώ
και μια ζωή που ορίζω
για σένανε την κρατώ

Όπου πετάς θα πετάξω
με τα δικά σου φτερά
και στη ψυχή σου θα ψάξω
το χρώμα που 'χει η χαρά


Σε λατρεύω!

All You Need is Love.

ClllliiCK on the Lλλλλiiνκ!!!

Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς λοιπόν σήμερα μα και St Valentine’s day!!!
Ο συνδυασμός των εορτών παραπέμπει στις συνδυαστικές ερωτήσεις των πιο δύσκολων διαγωνισμάτων στο σχολείο… σκέφτομαι ότι μια τέτοια ερώτηση σήμερα θα μπορούσε να είναι:
Μ’ αγαπάς βρε μασκαρά;
Θα μου πείτε αύριο είναι Καθαρή Δευτέρα… γιατί παραλείπω;
Ωραία λοιπόν… συνεχίζω…
Ή… να σε καθαρίσω;

Ναι ναι, ξύπνησα με κέφια! :) Πρωί πρωί, καλές έντεκα! Ήμουν σε πάρτυ εχθές, όχι μασκέ μα γενεθλίων. Είχαμε και τις μάσκες μας σαφώς, τις φορέσαμε και παίξαμε επιτραπέζια… παιχνίδια κοτζάμ παιδιά, θα πείτε… εεε έτσι μας βγήκε… αφού γύρισε η μέρα είπαμε να σηκωθούμε να πάμε για ποτό και χορό, αλλά ήταν τέτοιος ο ανταγωνισμός που δεν το αποφασίσαμε πριν τις δύο… κι έτσι σήμερα ξύπνησα με μια γλυκιά κούραση, πολύ γλυκιά όμως!
Σήμερα κανονικά θα έπρεπε να είμαι αλλού -με συγγενείς- αλλά τελικά κατάφερα -η πονηρή- να μείνω στο σπιτάκι μου και μου αρέσει πολύ αυτό, ανεξήγητα πολύ όμως! Αχ πώς το χρειαζόμουν...!

Το απογευματάκι προσδοκώ την πιο χαλαρή –καρναβαλική- βόλτα μετά από πολύ καιρό και αύριο βλέπουμε… μακάρι να έχει καλό καιρό και να ξεχυθούμε στους ανέμους κι εμείς μαζί με τον χαρταετό, και να μην χρειαστεί να κλειστούμε μέσα.

Σκεφτόμουν νωρίτερα τί να αναρτήσω, δεδομένου ότι είναι πολλές οι γιορτές όπως είπαμε… να μεροληπτήσω υπέρ του έρωτά μου;
Την λύση μου την έδωσε μια φίλη που μου έστειλε προχθές τον παρακάτω σύνδεσμο:

-> Lλλλiiνκ! <-

Είναι περυσινό επεισόδιο, για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, που και πάλι είχε πέσει μέσα στις απόκριες, από την εκπομπή που έκανε ο Σταμάτης Κραουνάκης με τους Speira Speira… αγαπημένα τραγουδάκια – ολίγον παραποιημένα- και πολύ γέλιο, αρκεί να διαθέσετε μισή ωρίτσα… χμμ μάλλον μία... να ξαλεγράρουμε λιγάκι και λόγω τον ημερών γιατί από αύριο λέει έχει εγκράτεια… λες και έχει και τίποτα άλλο ποτέ… α στο καλό!... όχι δεν θα την πάω την κουβέντα εκεί που πάει… στροφή και γρήγορα……

Συχνά πυκνά βρίσκω στην μελιέρα μου (μετάφραση: ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) μηνύματα από κάποιον μάλλον μπλόγκερ, ονόματι Τάσο, ποιητικού περιεχομένου, και το έχω περιέργεια… τα στέλνει και σε εσάς;
Ο χρήστης αυτός του ίντερνετ λοιπόν έστειλε σήμερα, μεταξύ άλλων, και μια ευχή για την αυριανή ημέρα που θα την τιμήσω δεόντως! Αν κοιτάξεις πάνω πάνω… εκεί πάνω καλέ!... θα δεις ότι την τιμώ έτσι κι αλλιώς εδώ και πολύ καιρό!

Να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό

και χαρταετός για τον άνεμο,

ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει!

-Οδυσσέας Ελύτης-

Υ.Γ.: Συγνώμη που δεν περνάω πια τόσο συχνά, σας διαβάζω όλους και σύντομα θα επανορθώσω. Ξέρω οτι κάποιοι από εσάς αναρωτιέστε γιατί, κι αν είμαι καλά. Είμαι εντάξει. Απλά περνάω πολύ ώρα με τον εαυτό μου... έχω μάλλον τις κλειστες μου... δεν είναι τίποτα όμως, είναι κι αυτή μια φάση που όλοι περνάμε κάποιες φορές και μας κάνει καλό στο τέλος...

Υ.Γ. 2: Να περάσετε όμορφα όλοι σας, ό,τι κι αν κάνετε, όπως κι αν το κάνετε και με όποιους κι αν το κάνετε... πάνω από όλα να αγαπάτε, να χαμογελάτε... να αισιοδοξείτε... να γελάτε!!!

Υ.Γ.3: ... και να ερωτεύεστε...

Υ.Γ.4: Να ερωτεύεστε!!!

Σπρώχνοντας τη μέρα...

Σαν να γλίστρησε κιόλας η μέρα
και να έφερε σκοτάδι
άστρα δάκρυα κι όνειρα
Έτσι στέκω και κοιτώ
την Ανατολή
Που δεν ξημέρωσε για μένα

Στις πρώτες αχτίδες
εναποθέτω τις ευχές
τις ελπίδες μου, τις προσμονές
Να αποκαλυφθεί ο χρόνος ο ψεύτης
να δώσει παράσταση μόνο για μένα

«Εδώ θα μείνεις
Μέχρι με τα μάτια μου να σε δω
να συρρικνώνεσαι

μέσα από τα πέπλα της θλίψης

Μονάχα μια στιγμή να γίνεις
ως την ανατολή της Σελήνης
Κι έπειτα χάσου από τα μάτια μου
και κράτα αιώνια.»

Επειδή μερικές μέρες και πέντε λεπτα έμπνευσης είναι πολύτιμα...

Σε μία ξεχωριστή φίλη.

Σε ευχαριστώ.

Time to celebrate...

... ξεκινούσε το μήνυμα που έλαβα στο κινητό πριν λίγη ώρα. Να τσιρίξω ή να μην τσιρίξω; Να τσιρίξω βέβαια! Όχι από απελπισία ή απόγνωση, όχι, από καθαρή χαρά και... έκπληξη! Γιατί η αλήθεια είναι οτι δεν είχα και πολύ πίστη για τα καλά νέα! "Χαζό είσαι" Αυτό μου το είπε η παιδική μου φίλη που της τηλεφώνησα μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, να έχουν ενα αυτί οι τσιρίδες μου να.. γείρουν! Ναι... πολύ με αγαπάει! Είναι που την έχω και μακριά και της λείπω και πώς να συγκρατήσει τον χείμαρρο λατρείας και συμπαράστασης... "Όλο έτσι λες, από το σχολείο σε θυμάμαι και..." Εντάξει δίκιο έχει, αλλά για τώρα, όχι για τότε. Τότε ήξερα πολύ καλά τις δυνάμεις μου και τί να περιμένω και μία φορά είχα πέσει έξω και έχει να μου το κοπανάει ακόμα. Αλλά εκείνη η φορά ήταν και αυτή που είχα χαρεί πιο πολύ. Έτσι και τώρα, προτιμώ έτσι που μου ήρθε ουρανοκατέβατο από το να έλεγα "Τς... το ήξερα!" Και ο κεραυνός εν αιθρία( ή να το πω ηλιοφάνεια εν μέσω καταιγίδας;) μου έσκασε επειδή... δεν ξέρω ρε παιδί μου, δεν περίμενα τίποτα καλό να συμβεί... από τότε που μπήκε ο νέος χρόνος, κανα μήνα δηλαδή, 26 μέρες για την ακρίβεια, δεν έχει συμβεί και τίποτα όμορφο... Τέλοσπαντων, για αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσω τώρα, εδώ δεν το έκανα τόσο καιρό, τώρα θα το κάνω; Πάει τώρα, τώρα μπορείς να πεις πως δεν συνέβη ποτέ! :)

Λοιπόν τις τελευταίες μέρες όλο έλεγα να κάνω μια αναρτησούλα, να μην υποδεχτώ και την Σαρακοστή με την Χριστουγεννιάτικη έτσι που το πήγαινα, και όλο το ανέβαλα. Ε δεν είχα και τίποτα να πω, μάλλον θα σας έπιανα στην γκρίνια, υποθέτω!

Αλλά είχα να παραδώσω και ένα βραβείο που μου χάρισε η miou-popofotitsa, ένα δωράκι όπως προτιμώ να το λέω. Και θα το κάνω επειδή είναι το πρώτο μου, επειδή μου το χάρισε το πιο φωτεινό πλασματάκι που εγώ τουλάχιστον έχω συναντήσει εδώ μέσα -ακόμα μία απόδειξη οτι τα δώρα εκφράζουν κυρίως αυτόν που τα χαρίζει- και επειδή χρωστάω σε πολλούς από εσάς ένα ευχαριστώ για όλες εκείνες τις φωτεινές στιγμές μας... για τις ηλιόλουστες σκέψεις και ψυχές σας.

Ακόμα, λοιπόν, κι αν ολο αυτό το σκηνικό με τα βραβεία δεν σας λέει τίποτα, σίγουρα θα δεχθείτε την διάθεσή μου να σας προσφέρω μια όμορφη... πορτοκαλί μαργαρίτα!!! -Παιδιά, μαργαρίτα είναι; Γιατί είμαι και άσχετη με αυτά... Δεν είναι, ας πούμε, ζέρμπερα;;; Ε; Για δες και πές μου....

Την τιμή λοιπόν να ανεβούν στο βήμα και να παραλάβουν το βραβείο τους έχουν οι:

- Εντάξει, εντάξει, δική μου η τιμή!-

Η Ναϊάδα, για την ζωή που κρύβει στα παραμύθια της

Η jacki, για την ζεστασιά που αποπνέει η αλήθεια της

Η Σταλαγματιά, για τα αρώματα που λούζει τις λέξεις της

Η elpenor, για την υπέροχη αίσθηση που αφήνει το 'άγγιγμά' της

Ο Νικόλας, για την πάντα θετική, χαμογελαστή του διάθεση

Ο Κωνσταντίνος, για τα ταξίδια του νου και της ψυχής

Η nina, για την πύλη στο όνειρο που πάντα ανοίγουν οι ιστορίες της

Η Κατερίνα, για την χαρά που μεταδίδουν τα χαμόγελά της

Η Auctor Ignotus, για το νόημα που δίνει στις μουσικές του κόσμου το ταλέντο της

και φυσικά ο Albus Genius γιατί έτσι :)... επειδή έχει κήπο και θα την προσέχει, μπορεί και να την φυτέψει... άσε που είναι και ο μόνος που μπορεί να με ενημερώσει υπεύθυνα για το είδος, γένος, συνομοταξία κτλ του παραπάνω φυτού! -Μαργαρίτα δεν είναι; Γιατί θα σκάσω!

Με αγάπη πολύ σε όλους σας!

Let's celebrate! που λένε και τα γοριλάκια πιο πάνω... άντε γιατί μας βρίσκω λιγάκι πεσμένους ομαδικά και να μου το πείτε αν κάνω λάθος... ή μάλλον να μου πείτε οτι Κάνω Λάθος!

Να ανεβαίνουμε σιγά σιγά, ναι?

Έχω και μουσικούλα! (αμ πώς;)
Sunshine award δεν λέγεται η μαργαριτούλα μας;
Θυμήθηκα λοιπόν πως,
μια φορά κι έναν καιρό....
είχα ένα αρκουδάκι -λούτρινο- που το πατούσες -στο ποδαράκι- και τραγουδούσε το ρεφραιν από το παρακάτω κομμάτι...

~So let the Sun shine in

face it with a grin~

:)

Το πνευματάκι των Χριστουγέννων!!!

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια, μια γιορτινή ημέρα, γεννήθηκε ένα πνευματάκι. Το πνευματάκι αυτό γεννήθηκε με όλα του Χριστού τα δώρα, είχε μέσα στην καρδιά του ελπίδα, κατανόηση, γαλήνη και αγάπη αλλά σαν μικρό πνευματάκι που ήταν, ήταν πολύ άτακτο και ζωηρό.
Κάθε χρόνο όταν πλησίαζαν τα γενέθλιά του, το έπιανε μια διαθεση να τα ανακατέψει όλα. Προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή γιατί κανένας δεν του έδινε σημασία και πάντα την ημέρα των γενεθλίων του όλοι ειχαν στραμμένη την προσοχή τους στα αγαπημένα τους πρόσωπα και στα δώρα… και ούτε ένα δεν ήταν γι αυτό!
Κι όμως αυτό το ήξερε πως ήταν πολύ καλό και θα έπρεπε να το αγαπούν όπως και αυτό αγαπούσε με όλη του την δύναμη και φρόντιζε και νοιαζόταν μια ολόκληρη χρονιά για όλους και για όλα… ζητούσε μόνο να έχει μια δική του μέρα, μια μέρα που οι άλλοι θα το φρόντιζαν και θα το αγαπούσαν όπως τους αγαπούσε και αυτό. Και το έπιανε το παράπονο, και ήθελε να τους φωνάξει ότι τί κι αν στόλιζαν και έτρεχαν να ψωνίσουν δώρα, στην πραγματικότητα δεν ήξεραν να αγαπούν, αφού ξεχνούσαν εκείνο που τόσο τους αγαπούσε, την μοναδική μέρα που τους χρειαζόταν.

Όμως το πνευματάκι δεν ήξερε να μιλάει, να σταθεί μπροστά στα πρόσωπα των ανθρώπων και να κάνει γνωστά τα αιτήματά του, κι έτσι πήγαινε πεισματωμένο και καθόταν πάνω στα κεφάλια τους και τους έκανε να αισθάνονται όπως και αυτό. Kαι όπως αυτό αγχωνόταν έτσι και οι άνθρωποι άρχιζαν να αγχώνονται και να τρέχουν να τα προλάβουν όλα, οι άντρες αγωνιούσαν αν θα φτάσουν τα χρήματα για να περάσει χαρούμενα τις γιορτές η οικογένεια, οι γυναίκες αγχώνονταν να κάνουν τα ψώνια, τις ετοιμασίες, να ψήσουν όλα τα γλυκά και να είναι και νόστιμα για να ευχαριστήσουν τις οικογένειές τους και να μην λείψει τίποτα από το γιορτινό τραπέζι, και το μικρό πνευματάκι περνούσε τον καιρό του μέσα σε κουζίνες με μεθυστικές μυρωδιές και κάθε λογής λιχουδιές και λαχταρούσε να βουτήξει μέσα στην άχνη και να κάνει τσουλήθρα στο μέλι αλλά κανείς δεν το προσκαλούσε, κανένας δεν το κερνούσε, κανείς δεν του έδινε σημασία, λες και δεν ήταν εκεί. Το πνευματάκι ήταν ευγενικό και δεν ήθελε να επέμβει και να ζητήσει και έτσι το έπιανε πάλι το παράπονο και βυθιζόταν στη θλίψη.

Έφευγε τότε από τα κεφάλια των νοικοκυρών και πήγαινε σε ανθρώπους που δε ασχολούνταν καθόλου με όλα αυτά για να ξεχαστεί. Όμως η θλίψη του δεν περνούσε, ίσα ίσα που γινόταν μεγαλύτερη τώρα που όλες εκείνες οι όμορφες εικόνες του έλειπαν από γύρω. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί ήταν μόνοι, δεν είχαν κανέναν για τον οποίο να τρέξουν για να τον φροντίσουν, κι έτσι το πνευματάκι βούλιαζε σε αυτήν την ακινησία και κατέληγε να νιώθει μια ανείπωτη θλίψη και μελαγχολία.

Αυτό πόσο μπορούσε να κρατήσει; Το πνευματάκι είχε γεννηθεί χαρούμενο, είχε έρθει στον κόσμο να σκορπίσει την χαρά κι έτσι αργά ή γρήγορα κατάφερνε να συνέλθει και να δει ότι ο κόσμος ολόγυρα ήταν τόσο πολύ όμορφος και δεν τους καταλάβαινε αυτούς τους ανθρώπους που δεν έτρεχαν να τον νιώσουν, να τον αγγίξουν, να τον μυρίσουν, να τον ζήσουν… και τότε τους ψιθύριζε πλάι στο αυτί τους όλα αυτά με την μαγική δύναμη που είχε κι εκείνοι άρχιζαν πάλι να σηκώνουν το κεφάλι στον ουρανό και να αφουγκράζονται αφού δεν ήξεραν από πού μπορεί να ερχόταν αυτή η μελωδία που σιγά σιγά γέμιζε τις καρδιές τους ελπίδα ξανά… ούτε που φαντάζονταν το μικρό πνευματάκι… τους άφηνε λοιπόν και αυτό στα όνειρά τους, είχε κάνει το καθήκον του!

Αλλά τα γενέθλιά του είχαν φτάσει και κανένας δεν του είχε δώσει σημασία ως τώρα… τελικά ήταν και αυτό ένα μονάχο πνευματάκι… θα έκανε αυτό που του έδινε πιο πολύ χαρά από όλα, θα έκανε τον κόσμο να ελπίζει και να ονειρεύεται. Δεν πείραζε, αυτό του αρκούσε για να είναι ευτυχισμένο. Έπρεπε πια να ωριμάσει και να καταλάβει για ποιον σκοπό είχε έρθει στη γη να περάσει την ζωή του ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν εκείνοι ήταν εγωιστές και λιγάκι αχάριστοι, εκείνο που τους αγαπούσε θα τους δεχόταν γι αυτό που πραγματικά ήταν… κι αν δεν είχαν ούτε μια μέρα για αυτό, δεν πειράζει, αυτό ήταν χαρούμενο κι έτσι… Εξάλλου είχε ήδη ξημερώσει η πιο ωραία μέρα του χρόνου! «Χρόνια πολλά πνευματάκι!» είπε το πνευματάκι στον εαυτό του και ήταν σαν να ευχόταν Χρόνια Πολλά σε όλον τον κόσμο, σε κάθε πλάσμα πάνω στην γη που είχε στις περιπλανήσεις του συναντήσει και είχε καθίσει πάνω στο κεφάλι του και είχε συνομιλήσει με τις πιο μύχιες του σκέψεις και τα πιο βαθιά συναισθήματα, γιατί ό,τι συνάντησε και ό,τι άγγιξε το είχε βαθιά αγαπήσει!

Αργότερα, καθώς το πνευματάκι προχωρούσε στο δρόμο και χάζευε τους ανθρώπους που ακόμα έτρεχαν τυλιγμένοι στα χοντρά πανωφόρια τους, το πνευματάκι είχε εντελώς συνειδητοποιήσει πια πόσο πολύ τους αγαπούσε και οτι αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει και ένιωθε τουλάχιστον έτσι μια πληρότητα να γεμίζει την ψυχούλα του γιατί αυτό ήταν που του έδινε την χαρά, το γεγονός πως μπορούσε και αγαπούσε.

Και κάποια στιγμή που περνούσε πλάι από μια παρέα παιδιών άκουσε την κουβέντα που είχαν, κάποια χροιά ευτυχίας στις φωνές τους του τράβηξε την προσοχή και στάθηκε να ακούσει για τί πράγμα μιλούσαν. Κι εκείνα μιλούσαν για εκείνο! Για εκείνο μιλούσαν, ήξερε καλά πως τα λόγια που άκουγε δεν μπορεί παρά να ήταν για εκείνο! Μιλούσαν όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν να μιλούν για την αγάπη! Και τα άκουσε να λένε πόσο πολύ το αγαπούσαν και πόσα του χρωστούσαν και οτι σήμερα ήταν η μέρα του και γι αυτό όλοι οι άνθρωποι κόπιαζαν τόσες μέρες για να είναι όλα σήμερα όπως έπρεπε για να γιορτάσουν την παρουσία εκείνου στις ζωές τους, για να του πουν ευχαριστώ για τα όνειρα που τους χάριζε και τις ελπίδες, για να του πουν πόσο πολύ το αγαπούσαν!

Το πνευματάκι ένιωσε συγκίνηση να πλημμυρίζει την καρδιά του και από τα μάτια του ανάβλυσαν δάκρυα χαράς και τότε άρχισε να χιονίζει και τα παιδιά σταμάτησαν την κουβέντα τους και άρχισαν ευτυχισμένα να κυνηγούν τις νιφάδες του χιονιού και τα γέλια τους έστειλαν την πιο γλυκιά ψαλμωδία στους ουρανούς και έγιναν Χρυσό, Λιβάνι και Σμύρνα για άλλη μια φορά στα πόδια του Χριστού, ταπεινά δώρα ανταπόδοσης για το Θαύμα Του, για την Αγάπη που έστειλε στη Γη να φροντίζει τις Ελπίδες μας.

Ας νιώσουμε την αγάπη που κρύβεται στις ψυχές μας!
Ας την αφήσουμε να μας κυριεύσει,

να αισθανθούμε τον κόσμο σαν να ήταν αυτή η έκτη αίσθησή μας!
Να ακούσουμε τις καρδιές μας
και να μπορέσουμε να τις εκφράσουμε,
να ξεχυθεί η μαγεία Της στην πλάση!
Ίσως τότε να μπορέσουμε να πούμε τί είναι ευτυχία
αν και κανείς δεν θα το ρωτάει... :)


Ευτυχισμένα Χριστούγεννα!!!

Υ.Γ. Το πρωί φεύγω για το χωριό, πηγαίνω να ακούσω, να διηγηθώ και να εμπνευστώ ιστορίες και παραμύθια πλάι στο τζάκι! :) Να περάσετε όλοι σας όσο πιο όμορφα είναι δυνατόν, να κρατάτε τις καρδιές σας ζεστές, γεμάτες αγάπη! Η αγάπη είναι παντού γύρω μας, παντού!!!

1η Δεκέμβρη - Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

AIDS

Το AIDS, προφέρεται Έιτζ, (ακρωνύμιο του Αγγλ. Acquired Immune Deficiency Syndrome, Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας), είναι μια ανίατη λοιμώδης νόσος που οφείλεται στον ιό HIV, (Ανθρώπινης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας, Αγγλ. Human Immunodeficiency Virus), ο οποίος προσβάλλει το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου, το σύστημα δηλαδή που είναι υπεύθυνο για την άμυνα του οργανισμού ενάντια σε λοιμώξεις, νεοπλασίες και άλλες ασθένειες. Μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί φάρμακο ούτε εμβόλιο για το AIDS. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται σήμερα επιτυγχάνουν καθυστέρηση στην εξέλιξη της ασθένειας, αλλά όχι θεραπεία. Οι συνηθέστεροι τρόποι μετάδοσης του ιού είναι μέσω της σεξουαλικής επαφής χωρίς χρήση προφυλακτικού και μέσω χρήσης κοινών συρίγγων (όπως π.χ. κατά την ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών). Λόγω της παγκόσμιας εξάπλωσης της νόσου, αυτή χαρακτηρίζεται ως πανδημία. Ο αριθμός των θυμάτων από AIDS εκτιμάται από 1,9-2,4 εκ. για το 2007 παγκοσμίως.



ΓΕΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ο ιός HIV προσκολλάται στο δέκτη CD4 που βρίσκεται στα Τ-λεμφοκύτταρα καθώς και στα μακροφάγα. Το RNA του ιού αυτού μπαίνει στο κύτταρο του ξενιστή όπου και αντιγράφεται με τη βοήθεια της αντίστροφης μετεγγραφάσης σε DNA. Αυτό πλέον το DNA του ιού ενσωματώνεται με το DNA των χρωματοσωμάτων του ξενιστή. Από κει και πέρα μπορεί πλέον ο ιός να ελέγξει τη παραγωγή νέων σωματίων HIV που εξέρχονται από το αρχικό προσβαλλόμενο κύτταρο του ξενιστή. Εναλλακτικά το ενσωματωμένο DNA μπορεί ακόμα να μείνει αδρανές και να μην εντοπιστεί από το ανοσοποιητικό σύστημα. Ο HIV αποφεύγει σταθερά την ανοσοαπόκριση παραμένοντας στα κενοτόπια μέσα στα μακροφάγα.
Σημειώνεται επίσης ότι ο HIV μπορεί να δεχθεί υψηλά ποσοστά αντιγονικής ποικιλότητας επειδή σφάλματα κατά την αντιγραφή του RNA του ιού σε DNA προκαλούν μεγάλες αλλαγές στη φύση των περιβαλλουσών πρωτεϊνών του ιού. Γεγονός πάντως είναι ότι δεν προσβάλλονται από AIDS όλοι οι φορείς του HIV, που όμως όλοι μπορούν να τον μεταδώσουν.
Ο μέσος χρόνος από της προσβολής από τον ιό και της εμφάνισης του Έιτζ είναι περίπου 10 χρόνια. Τελικά το προσβληθέν άτομο υποκύπτει σε διάφορες λοιμώξεις επειδή ακριβώς η αποτυχία του ανοσοποιητικού συστήματος είναι αποτέλεσμα της σταδιακής μείωσης του αριθμού των CD4 Τ-λεμφοκυττάρων.
Μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί εμβόλιο επειδή ο ιός αυτός παρουσιάζει μεγάλη ικανότητα αποφυγής του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι έρευνες δημιουργίας ενός τέτοιου εμβολίου συνεχίζονται από πλήθος επιστημονικών εργαστηρίων. Μέχρι τελευταία [2005] έχει χρησιμοποιηθεί η αζιντοθυμιδίνη (ΑΖΤ) που τουλάχιστον εμποδίζει την αντιγραφή του ιού, πλην όμως παρουσιάζει πολλές παρενέργειες. Παράλληλα έχει χρησιμοποιηθεί και η ακτινοθεραπεία που επίσης δημιουργεί πολλές παρενέργειες.


ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ

Ο πρώτος βεβαιωμένος θάνατος από AIDS σημειώθηκε στα 1959 στην Αφρική (διαγνώστηκε αναδρομικά με εξέταση ιστών του θύματος), ενώ υπάρχει και ένας δεύτερος που υποστηρίζεται ότι προκλήθηκε από τη νόσο την ίδια χρονιά στην Αγγλία. Ακολούθησαν σποραδικοί θάνατοι στην Αφρική και τη Νορβηγία, όμως η μικρή συχνότητα δεν προκάλεσε ενδιαφέρον για περαιτέρω μελέτη. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '60, ο ιός πέρασε στην Αϊτή κι από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.


Η πρώτη επίσημη ανακοίνωση για τη νόσο εκδόθηκε το 1981 από τις υπηρεσίες υγείας των ΗΠΑ και αφορούσε πέντε περιστατικά ομοφυλόφιλων ανδρών στο Λος Άντζελες. Λόγω του αρχικού περιορισμού της λοίμωξης στην πληθυσμιακή αυτή ομάδα, το AIDS χαρακτηρίστηκε ως περίεργη «νόσος των ομοφυλόφιλων», «καρκίνος των ομοφυλόφιλων» ή «πανούκλα των ομοφυλόφιλων», επειδή οι πρώτοι διαγνωσμένοι ασθενείς ανήκαν σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα. Αργότερα όμως επηρέασε και άλλες από τις λεγόμενες ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως οι ναρκομανείς ή οι αιμορροφιλικοί, μολύνοντας τελικά και άτομα που δεν ανήκαν σε αυτές τις ομάδες. Σήμερα η ετεροσεξουαλική επαφή είναι ο κύριος τρόπος μετάδοσης. Μέχρι σήμερα έχουν πεθάνει λόγω του AIDS περίπου 25 εκατομμύρια άνθρωποι, ενώ περίπου 40 επιπλέον εκατομμύρια νοσούν. Στα πρώτα χρόνια εξάπλωσης του ιού αίσθηση προκάλεσαν οι θάνατοι του Φρέντι Μέρκιουρι, του Άντονι Πέρκινς, του Ροκ Χάντσον και άλλων διάσημων.
Μέχρι στιγμής έχουν αναγνωριστεί δυο είδη του ιού HIV, ο HIV-1 και ο HIV-2. Ο HIV-1 είναι αυτός που ευθύνεται για τη μεγάλη πλειοψηφία των μολύνσεων παγκόσμια (περίπου 90%), και επίσης είναι αυτός με τις περισσότερες μεταλλάξεις και υποτύπους. Ο HIV-2, που αναγνωρίστηκε το 1986 και θεωρείται προγενέστερος τύπος από τον HIV-1, εντοπίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη Δυτική Αφρική, με λίγα περιστατικά σε χώρες που έχουν συχνή επικοινωνία με την περιοχή αυτή (όπως π.χ. η Γαλλία). Ο HIV-2 τείνει να μεταδίδεται σχετικά δυσκολότερα σε σχέση με το άλλο είδος, ενώ η εξέλιξη της νόσου στους φορείς HIV-2 είναι πιο αργή.
Στην Ελλάδα στα τέλη Οκτωβρίου του 2007 ο συνολικός αριθμός οροθετικών HIV ατόμων ήταν 8.584 από τους οποίους είχαν νοσήσει με AIDS οι 2.829, ενώ κατέληξαν στο θάνατο οι 1.552. Ο αριθμός των κρουσμάτων που δηλώνονται κάθε χρόνο κορυφώθηκε το 1996, για να ακολουθήσει πτωτική πορεία στη συνέχεια μέχρι και το 2002, οπότε και παρουσιάστηκε μικρή σταθεροποίηση με ελαφρά αυξητικές τάσεις. Έρευνες που έγιναν κατά την τριετία 2005 ως 2007 έδειξαν ρυθμό αύξησης των περιστατικών μόλυνσης από AIDS περίπου 23%. Σύμφωνα με έρευνες, η εισαγωγή του υποτύπου Α του ιού του AIDS —του περισσότερο και ταχύτερα διαδεδομένου στην ελλαδική επικράτεια— έφτασε στη χώρα από την Αφρική το 1978 και σήμερα όχι μόνο έχει μεταδοθεί σε διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες αλλά διέσχισε και τα ελληνικά σύνορα προς την Αλβανία





ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Τρόποι μετάδοσης:

-Με σεξουαλική επαφή με κάποιο οροθετικό άτομο χωρίς χρήση προφυλακτικού. Ο ιός βρίσκεται στο αίμα, τα σπερματικά, προσπερματικά και κολπικά υγρά και μπορεί να εισέλθει στο σώμα μέσω μικροσκοπικών ή μεγαλύτερων πληγών που προϋπάρχουν στα γεννητικά όργανα ή δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Η ταυτόχρονη ύπαρξη άλλων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων ευνοεί τη μετάδοση του ιού. Η μετάδοση του ιού γίνεται ευκολότερα με το πρωκτικό σεξ, λόγω του ότι γενικά μπορεί να οδηγήσει ευκολότερα σε τραυματισμό ιστών και αιμορραγία.

-Με τη χρήση κοινών συρίγγων, κατά την ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών.

-Από την μητέρα στο παιδί, ιδιαίτερα κατά τη στιγμή της γέννησης (κάθετη μετάδοση) αλλά και κατά τη θηλασμό καθώς ο ιός εντοπίζεται και στο μητρικό γάλα.

-Ο κίνδυνος μέσω μετάγγισης αίματος έχει ελαχιστοποιηθεί για τις αναπτυγμένες χώρες καθώς εφαρμόζονται έλεγχοι για την ύπαρξη του ιού HIV στα δείγματα των αιμοδοτών που μπορούν να ανιχνεύσουν τον ιό εκτός από το «παράθυρο» των πρώτων 11 ημερών της μόλυνσης· έτσι, κατά την τελευταία δεκαετία υπήρξε επιπλέον μείωση της μετάδοσης του ιού HIV και στις χώρες που εφαρμόζουν τη μέθοδο ΝΑΤ, συμπληρωματικά με την ορολογική μέθοδο, ο κίνδυνος μόλυνσης χαρακτηρίζεται εξαιρετικά μικρός. Στην Ελλάδα οι καταγεγραμμένες μολύνσεις από μεταγγίσεις φτάνουν 5-6% του συνόλου των μολύνσεων και λοιμώξεων (320 μολύνθηκαν με τον ιό από τους οποίους 184 νόσησαν) από το 1981 οπότε άρχισε η καταγραφή στοιχείων, περιπτώσεις που στην πλειοψηφία τους αφορούν πολυμεταγγιζόμενα άτομα. Με την εντατικοποίηση των ελέγχων του αίματος και την εφαρμογή (σε ποσοστό 70% των δειγμάτων το Νοέμβριο του 2007 της μεθόδου ΝΑΤ) οι περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια μειώθηκαν και αποτελούν 0,5-1% του συνόλου των δηλωθέντων μολύνσεων (1-3 περιστατικά το χρόνο, που κατά κύριο λόγο αφορούν μεταγγίσεις που έγιναν στο εξωτερικό). Η κατάσταση δεν είναι τόσο καλή στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου οι υπηρεσίες υγείας είναι λιγότερο οργανωμένες και οι φορείς του ιού πολύ περισσότεροι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας μέχρι το 2005, σε παγκόσμιο επίπεδο οι μεταγγίσεις ευθύνονται για το 5-10% των μολύνσεων


Το AIDS ΔΕΝ μεταδίδεται:

-Από την καθημερινή, κοινωνική επαφή, τη χειραψία, το αγκάλιασμα, το απλό φιλί, τη συνάθροιση ατόμων
-Από την τουαλέτα
-Από τον ιδρώτα ή το σάλιο
-Από ρούχα, σκεπάσματα, πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα, τηλέφωνα
-Από πισίνες ή τη θάλασσα
-Από κουνούπια ή άλλα έντομα


ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ

Πρωτογενής λοίμωξη

Πρόκειται για το αρχικό στάδιο της νόσου που ακολουθεί τη μόλυνση από HIV και χαρακτηρίζεται από μη ειδικά κλινικά σημεία και εργαστηριακά ευρήματα ιογενούς λοίμωξης. Το στάδιο αυτό διαρκεί συνήθως 1-2 εβδομάδες. Επίσης, τις πρώτες 23 περίπου μέρες της μολυνσης ο ασθενής δεν αναπτύσσει αντισώματα κατά του ιού, και για αυτό το λόγο η περίοδος αυτή καλείται και "σιωπηλό παράθυρο" και είναι η πιο επικίνδυνη περίοδος από την άποψη ότι ο φορέας μπορεί να μολύνει άλλους εν αγνοία του, ακόμα και αν έχει κάνει μια τυπική εξέταση αίματος.

Φάση ασυμπτωματικής λοίμωξης

Στο στάδιο αυτό ο ασθενής είναι ασυμπτωματικός, είναι δυνατόν όμως να εμφανίζει κάποιες διαταραχές σε εργαστηριακές εξετάσεις. Παρόλο που ο ασθενής είναι ασυμπτωματικός μπορεί να μεταδίδει τον ιό.

Φάση συμπτωματικής λοίμωξης

Στο στάδιο αυτό ξεκινούν τα πρώτα συμπτώματα της νόσου που είναι αποτέλεσμα μείωσης της κυτταρικής ανοσίας, όπως στοματική καντιτιαση, τριχωτή λευκοπλακία γλώσσας, υποτροπιάζον απλός έρπης και έρπης γεννητικών οργάνων, καθώς και εκτεταμένος έρπης ζωστήρας. Μπορεί να συνυπάρχει επίσης κεφαλαλγία, πυρετός, διάρροια, απώλεια βάρους, νυχτερινοί ιδρώτες και κυρίως λεμφαδενοπάθεια.

Φάση ανοσοκαταστολής

Η καταστροφή του ανοσοποιητικού συστήματος από τη δράση του ιού σε προχωρημένα στάδια κάνει το άτομο ευάλωτο σε ιούς, μύκητες, βακτήρια και παράσιτα που υπό άλλες συνθήκες δε θα προσέβαλαν τον άνθρωπο ή θα προκαλούσαν πολύ ήπιας μορφής νόσο (ευκαιριακές λοιμώξεις). Επίσης η έλλειψη επιτήρησης του οργανισμού από το ανοσοποιητικό του σύστημα για νεοπλασίες κάνει συχνή την εμφάνιση κάποιων μορφών καρκίνου, όπως το σάρκωμα Kaposi το λέμφωμα, τον καρκίνο του στοματοφάρυγγος, του πρωκτού και του τραχήλου της μήτρας.


ΠΡΟΓΝΩΣΗ

Το AIDS σήμερα παρά τα ακριβά φάρμακα που είναι διαθέσιμα παραμένει μια νόσος η οποία επιφέρει το θάνατο. Ανάλογα με το περιβάλλον και το επίπεδο των ιατρικών υπηρεσιών, αυτό το αποτέλεσμα έρχεται συντομότερα σε υπανάπτυκτες χώρες και αργότερα στον αναπτυγμένο κόσμο. Τα αντιρετροϊκά φάρμακα που παρέχονται για την ασθένεια παρατείνουν την ζωή των ασθενών, αλλά δε θεραπεύουν το AIDS.

πηγή: wikipedia