Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ


"Είναι αδύνατον να σκοτωθεί εντελώς
ο πόθος τον ανθρώπων για ευτυχία."


Η ΧΑΖΗ ΓΥΝΑΙΚΑ



Κάποιος είχε μία γυναίκα που ήταν σαν την θάλασσα!
Η θάλασσα αλλάζει με κάθε φύσημα τ'ανέμου, αλλά ούτε μεγαλώνει ούτε μικραίνει, ούτε αλλάζει χρώμα ή γεύση. Και δεν μαλακώνει, ούτε σκληραίνει. Όταν σταματήσει να φυσάει ο άνεμος, ξεναημερεύει και δεν έχει γίνει διαφορετική.
Κι ο άντρας έπρεπε να πάει ταξίδι!
Όταν ήταν να ξεκινήσει, έδωσε στην γυναίκα ότι είχε και δεν είχε, το σπίτι του και το εργαστήρι του και τον κήπο γύρω από το σπίτι του και όσα χρήματα είχε κερδίσει.
"Όλα αυτά είναι δικά μου, αλλά ανήκουν και σ'εσένα. Να τα προσέξεις καλά"
Τότε αυτή κρεμάστηκε απ'τον λαιμό του κι έκλαψε και του είπε: "Πως θα τα βγάλω πέρα; Αφού είμαι χαζή."
Αλλά αυτός την κοίταξε καλά και είπε: "Αν μ'αγαπάς, θα τα καταφέρεις". Και στην συνέχεια την αποχαιρέτισε.
Τώρα που η γυναίκα έμεινε πίσω μοναχή, άρχισε να φοβάται πολύ για όλα όσα βρέθηκαν μεσα στ'αδύναμα χέρια της, κατατρομοκρατήθηκε. Γι'αυτό και στράφηκε στον αδερφό της, έναν παλιάνθρωπο- κι αυτός την γέλασε!
Ετσι, η περιουσία της όλο και λιγόστευε. Όταν το πήρε είδηση, την έπιασε μαύρη απελπισία και αποφάσισε να σταματήσει να τρώει, για να μην λιγοστέψει κι'άλλο. Και τις νύχτες έμενε άγρυπνη. Έτσι αρρώστησε!
Και κειτόταν τώρα στο δωμάτιο της και δεν μπορούσε πια να φροντίζει το σπίτι. Κι αυτό άρχισε να ρημάζει, κι ο αδερφός της βρήκε την ευκαιρία και πούλησε τον κήπο και το εργαστήρι χωρίς να το πει στην γυναίκα.
Η γυναίκα έμενε ξαπλωμένη πάνω στα μαξιλάρια της χωρίς να λέει κουβέντα και σκεφτόταν: Αν δεν λέω κουβέντα, δεν υπάρχει περίπτωση να πω καμιά χαζομάρα, κι αν δεν τρώω, η περιουσία θα σταματήσει να λιγοστεύει!
Κι έτσι ήρθαν τα πράγματα, που μια μέρα το σπίτι έπρεπε να βγει σε πλειστηριασμό. Ήρθαν γι'αυτό πολλοί άνθρωποι απ'όλα τα γύρω μέρη, γιατί ήταν όμορφο σπίτι. Και η γυναίκα κειτόταν στο δωμάτιό της κι άκουγε τους ανθρώπους και το σφυρί που έπεφτε. Κι οι άνθρωποι γελούσαν κι έλεγαν: "Η βροχή περνάει μέσα απ'τη στέγη κι οι τοίχοι είν'έτοιμοι να πέσουν". Και τότε αισθάνθηκε μεγάλη αδυναμία κι αποκοιμήθηκε!
Όταν ξύπνησε πάλι, κειτόταν σ'ένα ξύλινο δωμάτιο πάνω σ'ένα σκληρό κρεβάτι. Δεν υπήρχε παρά ένα όλο κι όλο παραθυράκι κι αυτό σε μεγάλο ύψος, κι ο κρύος αέρας διαπερνούσε τα πάντα. Και μπήκε μέσα μια γριά και της ρίχτηκε κακιασμένα και της είπε οτι το σπίτι πουλήθηκε, αλλά τα χρέη της δεν καλύφθηκαν ακόμα όλα κι ότι θα της έδινε ένα κομμάτι ψωμί από λύπηση, αν και ο άντρας της ήταν αυτός που άξιζε την λύπηση. Γιατί τώρα πια δεν του'χε απομείνει τίποτα.
Μόλις τ'άκουσε αυτά η γυναίκα, τα'χασε και το μυαλό της πειράχτηκε λιγάκι και σηκώθηκε απ'το κρεβάτι. Κι απ'αυτή την ημέρα άρχισε να δουλεύει στο σπίτι και στα χωράφια. Και τριγυρνούσε με παλιόρουχα και δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα και βέβαια ούτε κέρδιζε τίποτα, γιατί δεν απαιτούσε. Και κάποτε άκουσε ότι ο άντρας της γύρισε!
Την έπιασε μεγάλος φόβος. Μπήκε τρέχοντας στο σπίτι και χτένισε τα μαλλιά της κι έψαξε να βρει μια καθαρή πουκαμίσα, αλλά δεν υπήρχε καμία. Κι έβαλε τα χέρια πάνω από τα στήθη της για να τα κρύψει κι ήταν εντελώς μαραμένα. Και ξεχύθηκε έξω από ένα πίσω πορτάκι τρέχοντας στα τυφλά.
Αφού,λοιπόν, έτρεξε κάμποση ώρα, έκανε τη σκέψη ότι ήταν ο άντρας της. Είχαν ενώσει τη ζωή τους και τώρα αυτή τον εγκατέλειψε. Κι αμέσως έκανε στροφή κι έτρεξε πίσω, χωρίς να σκέφτεται πια το σπίτι και το εργαστήρι και την πουκαμίσα. Και τον είδε από μακρυά κι έτρεξε καταπάνω του και κρεμάστηκε στο λαιμό του.
Ο άντρας όμως στεκόταν καταμεσίς στο δρόμο κι οι άνθρωποι τον κορόϊδευαν απ'τα κατώφλια των σπιτιών τους. Κι ήταν πολύ θυμωμένος. Είχε όμως τη γυναίκα κρεμασμένη πάνω του, κι αυτή δεν απομάκρυνε πόντο το κεφάλι απ'τον λαιμό του ούτε τα χέρια της από τον σβέρκο του. Και την ένοιωθε να τρέμει και νόμιζε πως είναι από τον φόβο της που τα'χασε όλα. Αλλά τελικά σήκωσε το πρόσωπό της και τον κοίταξε και είδε ότι δεν ήταν από τον φόβο της αλλά απ'την χαρά της. Χαιρόταν τόσο πολύ, που έτρεμε. Τότε ξαναβρήκε κάπως τον εαυτό του και τρέκλισε κι αυτός και την αγκάλιασε κι αισθάνθηκε έντονα το πόσο είχε αδυνατίσει στούς ώμους και την φίλησε στο στόμα.



Bertolt Brecht


10 σχόλια:

  1. Ξέρεις τι μου έμεινε περισσότερο από αυτήν την ιστορία;
    Ο καθένας έχει την δύναμη να καταφέρει σχεδόν τα πάντα αρκεί να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δυνάμεις του.
    Και να μην αφήνει κανέναν να κάνει όσα εκείνος μπορεί.
    Ο φόβος της πως δεν θα τα καταφέρει την οδήγησε σε αυτό ακριβώς που φοβόταν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι,υπάρχει ο πόθος για ευτυχία πάντα ,ο τρόπος του αδύναμου να κάνει αισθητή την παρουσία του.
    Καταστρέφομαι άρα υπάρχω,επιδιώκω τον οίκτο αρα υπάρχω,έλκω προς εμένα μέσω του οίκτου άρα εξουσιάζω.
    Κατάφερε να εξουσιάσει τη διάθεση του άντρα της ,η δύναμη του αδυνάτου.

    Καλό απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Mην αφήνεσαι στην αδυναμία !
    Αυτό περιμένουν τα θηρία !
    Καλή μου ΦΛΑΣ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Anastasia

    Καλημέρα Αναστασία μου.
    Καταλαβαίνω πως το είδες...
    Μα η γυναίκα της ιστορίας δεν είχε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της... και του το είπε... Ήταν εκείνος που δεν την άκουσε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Κωνσταντίνος

    Καλημέρα Κωνσταντίνε μου.
    Η λεζάντα που έβαλα είναι λόγια του Μπρεχτ αλλά ανεξάρτητα με την ιστορία αυτή. Το οτι τα συνδύασα βέβαια στο ίδιο ποστ, ίσως σημαίνει πως εκανα με τον τρόπο μου έναν σχολιασμό στην ιστορία, πάντως όχι συνειδητά.
    Με αυτά που λες σε γενικές γραμμές συμφωνώ, απλά εγώ στην συγκεκριμένη ιστορία δεν βλέπω καμία ιδιοτέλεια από την πλευρά της γυναίκας... αυτή τη δύναμη του αδυνάτου που λες, την βλέπω, και νομίζω οτι είναι η κάθαρση, η δικαίωση του χαρακτήρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @σκορπιες σκεψεις

    Καλημέρα Δημήτρη μου.
    Μου μιλάς σε δεύτερο ενικό, και νομίζω ανησυχείς για μένα... :)
    Απλά πόσταρα μια ιστορία που βρίσκω συγκλονιστική... αυτό είναι όλο.
    Μου αρέσει να δείχνω την αδυναμία μου, όταν μου προκύπτει... όπως μου αρέσει να δείχνω οποιοδήποτε συναίσθημα.
    Όσο για τα θηρία... σου λέω, μην ανησυχείς... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ όμορφη η ιστορία...

    Δεν ξέρω τι να κρατήσω αλλά νομίζω ότι η φράση "και είδε ότι δεν ήταν από τον φόβο της αλλά απ'την χαρά της" για μένα λέει πολλά...

    Γιατί, η αγάπη την οδήγησε και αυτή την κατάσταση και είναι και δικό του χρέος το ότι την άφησε, ενώ γνώρισε...

    Δεν φταίει μόνο αυτή... η αγάπη και ο έρωτας μεταξύ δύο ανθρώπων ... μοιράζεται σε όλα, στα κέρδη και στα λάθη...

    Την καλημέρα μου

    Υπέροχη η φωτογραφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλημέρα οδοιπόρε μου.
    "η αγάπη και ο έρωτας μεταξύ δύο ανθρώπων μοιράζεται σε όλα, στα κέρδη και στα λάθη"
    Και τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την αγάπη.
    Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι εδώ και ουσιαστικά,ενώ εγώ...
    Σε ευχαριστώ.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σε δέκα μήνες θα μεταφέρουμε το πάρτι σε σένα flash,
    Θα έρθουμε με τεράστια μπαλόνια , τούρτα και το λαμπερό μας χαμόγελο και θα έρθουμε να σου χτυπήσουμε την πόρτα : ))))

    Σ΄ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!!!!!!
    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Aναστασία μου, να είσαι καλά.
    Εγώ σε ευχαριστώ.

    Λαμπερό χαμόγελο...
    και τεράστια μπαλόνια...
    και τούρτα...;

    Μην χτυπήσετε καν... ανοιχτά θα είναι!! :)

    Καλημέρα γλυκιά μου.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή