Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Ερωτόκριτος.....



Του Κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου
Και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου

Και των αρμάτω οι ταραχές, έχθρητες και τα βάρη,
Του Έρωτα η μπόρεση και της φιλιάς η χάρη,

Ετούτα μ' εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν' αναθιβαλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα

Τότες μια αγάπη μπιστική στον κόσμο έφανερώθη
Κ' εγράφτη μέσα στην καρδιά κι ουδέ ποτέ τση έλειώθη.

Και με τιμή ήσαν δυό κορμιά στου πόθου το καμίνι
Και κάμωμα πολλά ακριβό σ' έτοιους καιρούς εγίνη

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
Που ό κύρης σου μ' έξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα;

Τέσσερεις μέρες μοναχά μου 'δωκε ν' ανιμένω
Κι από κει να ξενίτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνω

Και πως να σ' άποχωριστώ και πως να σου μακρύνω
Και πως να ζήσω δίχως σου στον ξορισμόν εκείνο;

Κατέχω το κι ο κύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει
Ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν είσ' έσύ γυρεύει

Κι ο κύρης όντε βουληθεί και θε να με παντρέψη
Και δω πως γάμο κτάσσεται και το γαμπρό γυρέψη,

Καλλιά θανάτους εκατό την ώρα θέλω πάρει,
Άλλος παρά ο Ρωτόκριτος γυναίκα να με πάρη.

Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα
Και γρήγορα μισεύγω σου, μακραίνω από τη χώρα

Μα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ και τον καιρό που ζήσω
Τάσσω σου άλλη να μη δω μηδέ ν' ανατρανίσω

Καλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου,
Για σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.

Τούτο εδώθη σ' ολους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
Μ' ολον οπού 'ναι δύσκολον, εύκολο το κρατούμε

Κι εύκολα το πιστεύγομε κείνο που μας αρέσει
Και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση.

Tα πάθη πια δεν κιλαδεί το πικραμένο αηδόνι,
αμέ πετά πασίχαρο, μ' άλλα πουλιά σιμώνει.

Ετούτ' η αγάπη η μπιστική με τη χαρά ετελειώθη
Και πλερωμή στα βάσανα μεγάλη τως εδόθη.

Για τούτο οπού 'ναι φρόνιμος , μηδέ χαθή στα πάθη
Το ρόδο κι όμορφος αθός γεννάται μες στ' αγκάθι.

Και κάθα είς που εδιάβασεν εδά κι ας το κατέχη :
Μη χάνεται στον κίνδυνο, μα πάντα ελπίδα άς έχη.

Στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο τρυπάτο
Εκείνο που μισεί κανείς γυρίζει κι αγαπάτω.

Απ' ο,τι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη
Και κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει

Τα μάτια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου
Μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί η καρδιά του ανθρώπου.

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για με Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσιν άνω-κάτω
Για με Ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτων.







Με αυτήν την ανάρτηση επιλέγω να σας αποχαιρετήσω...

Οι στίχοι του Ερωτόκριτου μετριούνται περί τους 10012,
και νομίζω πως φτάνουν...

Ευχαριστώ όλους σας
να είσαστε ευτυχισμένοι
και να τραγουδάτε, εντάξει ;)

Την Αγάπη μου.


3 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Που πας;
    Φλασσάκι; Ε Φλασσάκι γύρνα θα ξαναποστάρει η καπετάνισσα τη κότα!!
    Ουφ δεν καταλαβαίνω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καπετάνιε μου Σε ευχαριστώ θερμά!
    τον λόγο τουλάχιστον νομίζω πως τον καταλαβαίνεις.. :)

    η στιγμή που μου θύμισες ήταν πραγματικά η πιο γλυκιά, η πιο ξέγνοιαστη στιγμούλα που έχω να θυμάμαι από τα μπλογκς...

    είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια τότε!!!!! :D

    να σου πω.. να προσέχεις το κορίτσι σου!
    να της πεις κάποια στιγμή που θα νιώσει έτοιμη να συνεχίσει τον "Γυρισμό" της.. θα περιμένω!
    και να ξαναγράψει οπωσδήποτε!!!

    Φιλιά πολλά και στους δυο σας,
    με αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή