Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Αφού δεν του έμεινε κανείς
μαζί του να μιλάει
Aρχισε να ξεχνάει τις διαδρομές της λογικής
Κι αφού στα λόγια του κανείς
ποτέ δεν απαντούσε
μόνος του όπως ζούσε
βρήκε την γλώσσα της σιωπής.

Κι είπε το θάνατο αρχή
Τον έρωτα είπε φόβο
Την πόλη έλεγε σιωπή
Τη θάλασσα είπε δρόμο
Μα δεν μπορούσε την σιωπή
κι έτσι όπως ζούσε μόνος
φοβότανε το φόβο
πήρε το τέλος σαν αρχή.

Βγήκε μια νύχτα στα ανοιχτά
μπρος στο μεγάλο δρόμο
να βρει έναν άλλον κόσμο
στης θάλασσας την αγκαλιά.

Κι είπε το θάνατο αρχή
Τον έρωτα είπε φόβο
Την πόλη έλεγε σιωπή
στη θάλασσα είδε δρόμο.

Κίτρινο το σούρουπο η ώρα έξι και μισή
πες μου κάτι μίλησε δεν αντέχω στη σιωπή
κλείσε το παράθυρο, τρέμω και το σκέπασμα βαρύ
τούτη η πόλη γίνηκε ανυπόφορη πληγή

"Δες βραδιάζει, μη μιλάς
μον' έλα λίγο πιο κοντά"

Ξέρω πως ανάσκελα θα μας βρούνε ένα πρωί
σέρνοντας στο βλέμμα μας κάποια σιωπηλή κραυγή
άδειο θαν' το πρόσωπο κι η ματιά τους αδειανή
με έναν αργό θάνατο να μας λειώνει το κορμί

"Μη φοβάσαι σβήσ' το φως
δεν υπάρχει πού, πότε και πώς"

"Πριν τελειώσει η νύχτα αυτή
πριν μας έβρει το πρωί"

Πες μου αν μ' αγάπησες όσο ο ήλιος την αυγή
όσο ο γκρίζος ουρανός κάποιας άνοιξης βροχή
αν τον φόβο μου έβλεπες πίσω από κάθε μου φιλί
πες μου αν μ' αγάπησες όσο η νύχτα την σιωπή


Ο 'λόγος της σιωπής' είναι ένα κομμάτι αφιερωμένο στον Παύλο Σιδηρόπουλο,γραμμένο από την Δήμητρα Γαλάνη και τον Παρασκευά Καρασούλο. Είναι μιξαρισμένο και ενωμένο με μερικούς στίχους από την 'ώρα του stuff' έτσι που μοιάζει με ντουέτο. Η φωνή της Δήμητρας και η φωνή του Παύλου μαζί σε ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη
που με εμποδίζει ό,τι είναι πίσω του να δω
δεν έχω δει ποτέ μου πιο μεγάλο ψεύτη
και το χειρότερο είναι όμοιος εγώ.

Δείχνει πολύ καλός, ενώ εγώ δεν είμαι
δείχνει κακός, ενώ δεν είμαι ούτε αυτό
όσοι μου λένε "φίλε όπως είσαι μείνε"
είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό.

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου.

Αντανακλά αυτά που θέλουν οι γυναίκες
και έτσι τις πείθει ότι είμαι το άλλο τους μισό
μπροστά του γδύνονται, του λεν γλυκές κουβέντες
πίσω από το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ.

Κάνει παιχνίδι ως και με τα πρότυπα μου,
τις θείες φωνές που μου μιλούσανε παιδί.
Τις φέρνει απέναντί μου και στα κυβικά μου
πάω να τις φτάσω και τσουγκρίζω στο γυαλί.

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου.

Ξέρω πως όλοι πια πιστεύουν σε καθρέφτες
σε οθόνες, σε φωτοτυπίες και προβολείς
μέχρι παιχνίδια έχουν βγάλει που οι παίκτες
ζούνε σε μια γυάλα και τους βλέπουμε όλοι εμείς.

Μα εγώ θα κάνω τον καθρέφτη μου κομμάτια
ξέρω ότι αυτό που κρύβει πίσω του εισ’ εσύ,
εσύ που ψάχνεις μες στα μαύρα σου τα μάτια
να καθρεφτίζεις μόνο εμένα στη ζωή.


Φοίβος Δεληβοριάς

ABOUT A DREAM

«Έχω ένα όνειρο... Τα τέσσερα παιδιά μου να ζήσουν μια μέρα σε ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα τους αλλά από τον χαρακτήρα τους. Όταν κάποιος δεν έχει ανακαλύψει κάτι για το οποίο θα μπορούσε να πεθάνει, δεν αξίζει να ζει. Με το μίσος δεν μπορεί να εξαλειφθεί το μίσος - μόνο με την αγάπη».

Σαράντα πέντε χρόνια αφότου ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφώνησε τον περιλάλητο λόγο του και σαράντα χρόνια μετά τη δολοφονία του, πολλοί αναρωτιούνται τι ήταν τελικά αυτό που κληροδότησε στις επόμενες γενιές και πόσο άλλαξαν τα πράγματα από την εποχή της δουλείας και του φυλετικού διαχωρισμού. Μια απάντηση δίνει ένα ποσοτικό στοιχείο που είναι και βαθιά ποιοτικό: ένας στους εννέα μαύρους άνδρες στις ΗΠΑ ηλικίας μεταξύ 20-34 ετών βρίσκεται στη φυλακή. Στον γενικό πληθυσμό το ποσοστό είναι ένας στους 30. Στον αντίποδα, η καλπάζουσα υποψηφιότητα του Μπάρακ Ομπάμα για την προεδρία και η δήλωση της Κοντολίζα Ράις ότι οι ΗΠΑ είναι μια «σπουδαία» χώρα, αφού μια μαύρη γυναίκα όπως εκείνη έχει διαδεχτεί, έστω και με απόσταση δύο αιώνων, τον Τόμας Τζέφερσον, γαιοκτήμονα με σκλάβους στη Βιρτζίνια.

Ο αντίκτυπος της υποψηφιότητας του Ομπάμα σήμερα και προγενέστερα η ανάδειξη του Κόλιν Πάουελ αρχικά και της Ράις αργότερα σε θέσεις-κλειδιά της αμερικανικής πολιτικής ιεραρχίας έδωσαν στον κόσμο μια αίσθηση ότι αρκετά πράγματα έχουν όντως αλλάξει και η Αμερική μπορεί να καυχέται ότι υλοποιεί το σύνθημα που ευρέως έχει χρησιμοποιηθεί και στις χολιγουντιανές ταινίες: «USA, the country where every dream comes true» («ΗΠΑ, η χώρα όπου κάθε όνειρο γίνεται πραγματικότητα»). Ίσως κάποιων, όχι όμως και των μαύρων που στην Αμερική έχουν διπλό ποσοστό ανεργίας σε σχέση με τους λευκούς.

Η «μεγάλη επιρροή»

Ένας στους δύο Αμερικανούς χαιρετίζουν τη «μεγάλη επιρροή» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στην ανατομία όμως της δημοσκόπησης του Πανεπιστημίου του Οχάιο, σε δείγμα ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, διαπιστώνει κανείς ότι στους κόλπους των μαύρων το ποσοστό αποδοχής είναι 75% ενώ στους λευκούς 47%.

Ήταν, όμως, ο ειρηνικός αλλά δυναμικός αγώνας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ μόνο φυλετικός;

Ο άνθρωπος που στο κολέγιο, όταν έκανε τις θεολογικές τους σπουδές, είχε «Γ» στο μάθημα της «εκφοράς δημοσίου λόγου» ξύπνησε συνειδήσεις -και των λευκών- με την ομιλία του στην τεράστια συγκέντρωση για τα πολιτικά δικαιώματα της Ουάσιγκτον το 1963. Δύο χρόνια αργότερα, με την Πράξη για το Δικαίωμα Ψήφου, έπεσε ένα τείχος και η αντιπροσωπευτικότητα που χαρακτηρίζει μια δημοκρατία άρχισε επιτέλους να αποκτά νόημα. Μια δημοκρατία, όμως, δεν νοείται χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.

«Έδωσε τη ζωή του»

Πολλοί είτε αγνοούν είτε παραγνωρίζουν ότι η τελευταία εκστρατεία του Κινγκ πριν η σφαίρα κόψει πρόωρα το νήμα της ζωής του ήταν για τους φτωχούς (Poor People's Campaign). Στόχος ήταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση να σταματήσει τη χρηματοδότηση του πολέμου στο Βιετνάμ και να δεσμευτεί σε κονδύλια για την αντιμετώπιση της φτώχειας. Όσο ο Κινγκ τροφοδοτούσε τους Αμερικανούς με εικόνες από τον Νότο, όπου οι σερίφηδες χτυπούσαν ανελέητα τους μαύρους διαδηλωτές, όλα ήταν εντάξει και ο μαύρος πάστορας εν δικαίω. Η «Καμπάνια για τον Φτωχό Λαό», όμως, σημείωνε ο Ρότζερ Γουίλκινς, πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης, επιφορτισμένος με τις επαφές μεταξύ κυβέρνησης και «Καμπάνιας», «έφερε τους Αμερικανούς αντιμέτωπους με μια νέα κάστα κακών: τους ίδιους τους εαυτούς τους. Και αυτοί δεν ήθελαν να δουν το πρόσωπο της φτώχειας κατά πρόσωπο».

Η συμβολή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στον αγώνα για τα κοινωνικά δικαιώματα συμπυκνώνεται σε δυο μεστά λόγια που είπε στο CNN ο αιδεσιμότατος Μπέρναρντ Λαφαγέτ, συνεργάτης του δολοφονηθέντος, μιλώντας για τη μοιραία 4η Απριλίου: «Ήταν έτοιμος. Δεν του πήραν τη ζωή. Αυτός την έδωσε».

η γνώμη...

Μιλώντας στις καρδιές των ανθρώπων, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κατάφερε να διοχετεύσει την οργή τους όχι σε αιματηρό κίνημα αλλαγής αλλά σε μια οργανωμένη αντίσταση απέναντι στο κραταιό σύστημα και μάλιστα, αντίσταση με περιεχόμενο. Έκανε πράξη τη μη βίαιη πολιτική ανυπακοή. Ο λαός τον πίστεψε γιατί πέθανε ακτιβιστής και ουδέποτε ντύθηκε ρόλο πολιτικού. Ήταν επιλογή του, για να μπορεί να προκαλεί το σύστημα. Αυτό που τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε τρομοκρατηθεί από τον ριζοσπαστισμό του αλλά και το ρίζωμα της ιδεολογίας του σε μια ολόκληρη γενιά αμόρφωτων, φτωχών ανθρώπων, που όμως είχαν αποκτήσει πολιτικό κριτήριο.

Η αμερικανική δικαιοσύνη έκρινε ότι ο άνθρωπος που πάτησε τη σκανδάλη ήταν ο Τζέιμς Ερλ Γκρέι. Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του στη φυλακή, το μυστήριο για τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του Κινγκ, στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου του Μέμφις, παραμένει. Ένα χρόνο νωρίτερα και ενώ το Βιετνάμ καιγόταν, ένας λάβρος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε μιλήσει έξω από τα δόντια: «Ξέρω ότι δεν θα μπορέσω ξανά να υψώσω τη φωνή μου κατά της βίας εναντίον καταπιεσμένων στα γκέτο δίχως πριν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στον μεγαλύτερο σήμερα τροφοδότη βίας παγκοσμίως: την κυβέρνησή μου».

ΕΡΣΗ ΒΑΤΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ -5/4/2008

Χθες βράδυ άκουσα στις ειδήσεις οτι ενώ ο Ομπάμα προηγείται με 7 ποσοστιαίες μονάδες παρακαλώ, το επιτελείο του ανησυχεί και γενικώς οι Αμερικανοί αναλυτές αναρωτιούνται αν θα μπορούσε αυτή η μεγάλη διαφορά στις δημοσκοπήσεις να είναι... μία φούσκα ( έτσι το κατάλαβα εγώ!)

Η πιθανότητα αυτή αποδείδεται στο σύνδρομο Μπράντλεϊ... ο κύριος αυτός ήταν ένας έγχρωμος υποψήφιος για την πολιτεία της Καλιφόρνια το 1982 που ενώ οι δημοσκοπήσεις τον ήθελαν νικητή και με διαφορά, τελικά ηττήθηκε από τον λευκό ρεπουμπλικανό συνυποψήφιό του. Τόσο αναπάντεχο κρίθηκε αυτό, που καθιερώθηκε να περιγράφεται ως σύνδρομο... χμμμ! Διότι είναι εύκολο για έναν φιλότιμο , ευσυνείδητο λευκό πολίτη να απαντήσει ειλικρινά ποιον θεωρεί τον πιο κατάλληλο, πιο ικανό κτλ αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο, την στιγμή της κρίσης, που έχει επιστρατεύσει την ζυγαριά και αρχίζει να ζυγίζει να καταλήξει πως ένας έγχρωμος μπορεί να είναι καλύτερος απο έναν λευκό, δεν του πάει η καρδιά, πώς το λένε, κάτι θα βρει να δικαιολογήσει την αλλαγή στην κρίση του και θα κλέψει στο ζύγι... Και τώρα δεν μιλάμε για την εκλογή κάποιου κυβερνήτη σε κάποια πολιτεία, σήμερα μιλάμε για την εκλογή του προέδρου της Αμερικής, δηλαδή του ανθρώπου που στη συνείδηση όλων θα σε εκπροσωπεί ως Έθνος... σκέφτηκες καλά τι πας να κάνεις;;;

Εντάξει, γνωρίζω οτι όλες αυτές οι υποθέσεις και 'ανησυχίες' είναι προσπάθειες συσπείρωσης της τελευταίας στιγμής, το ξέρω αυτό. Αλλά στην περίπτωση του Μπράντλεϊ έγινε... και σήμερα 16 χρόνια μετά συζητάμε, έστω και σκόπιμα, το ενδεχόμενο κάτι τέτοιο να επαναληφθεί. Και με προβηματίζει και που το συζητάμε ακόμα. Γιατί αυτό δείχνει πως καμία ισότητα δεν θεωρείται δεδομένη στην πραγματικότητα του 2008.

Ο Μπάρακ Ομπάμα πήρε το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προεδρεία στις 29-8-2008, σε μία επετειακή ατμόσφαιρα, 45 χρόνια από την εκφώνηση του ιστορικού λόγου του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ 'I Ηave Α Dream' το 1963, και μίλησε για το δικό του όραμα. Απλά θέλω να ξεκαθαρίσω οτι τους δύο άντρες δεν τους συνδέω... εγώ.
Καλή επιτυχία στον Ομπάμα... ας μας εκπλήξει!

Ο ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΗΣ

Ο πλανόδιος μικροπωλητής έμεινε να τους κοιτάζει καθώς εκείνοι απομακρύνονταν, αποσπώντας όλα τα βλέμματα στο πέρασμά τους, χαμένοι στο αγκάλιασμά τους, ώσπου έστριψαν στην γωνία. Έτσι αποσβολωμένος τους κοιτούσε από την στιγμή που τους έπιασε με τη άκρη του ματιού του να μπαίνουν στην πλατεία που εκείνος έστηνε από τις αρχές του περασμένου μήνα τα Σάββατα και τις Κυριακές τον πάγκο του και αράδιαζε την πραμάτεια του, διάφορα κοσμήματα ευτελούς αξίας και αισθητικής και πολύχρωμες εσάρπες και φουλάρια που έπαιρνε από κάτι Ινδούς στο κέντρο. Ανάμεσά τους μπορούσες να βρεις και όμορφα κομμάτια, που δεν ήταν βέβαια μεταξωτά αλλά μπορούσαν να περάσουν για τέτοια αν κάποια κυρία φρόντιζε την επιλογή των χρωμάτων και τα συνδίαζε ως μέρος ενός αρμονικού συνόλου. Σε ξεγελούσε βέβαια, ως ένα βαθμό εκείνος ο αέρας Ανατολής που απέπνεε εκείνη η γωνιά της πλατείας με τα τόσα χρώματα, τα θαμπά φώτα και τα άφθονα αρωματικά στικς που ήταν επίσης αραδιασμένα, μέσα στα πολύχρωμα κουτάκια τους, πάνω στον πάγκο του μικροπωλητή ή έκαιγαν ανάμεσα στα υφάσματα, τα βραχιόλια και τις ζώνες, σκορπώντας μυρωδιές μπαχαρικών και ξύλου.
Τις ζώνες, καθώς και λίγες ψευτοασημένιες ταμπακιέρες και αναπτήρες που είχε τοποθετήσει στην άλλη άκρη του πάγκου, πλάι στα κοσμήματα, τις είχε εντάξει τελευταία στην μικρή επιχείρησή του, ώστε αυτή να αφορά και τον έττερο πληθυσμό των ζευγαριών που σεργιάνιζαν χαλαροί, πιασμένοι χέρι-χέρι την πλατεία. Αλλά η τελευταία του αυτή επέκταση δεν είχε σπουδαία επιτυχία σε αυτό το πόστο - για να πει την αλήθεια. Ποιος νοιαζόταν για χρηστικές αγορές κατά την διαρκεια μιας ρομαντικής βόλτας; Ίσως έπρεπε να ψάξει για κάτι παράξενο, που να τραβάει την προσοχή, κάποιο κόλπο να τραβήξει και τα πιτσιρίκια - γιατί είχε πολλά σε αυτήν την πλατεία, και μάλιστα τα έβλεπες να περνάνε πάνω κάτω μιλώντας και γελώντας δυνατά ως αργά τις νύχτες του Σαββάτου.
Αυτά σκεφτόταν ο πλανόδιος μικροπωλητής, με αυτήν ή με άλλη σειρά, όταν τους είδε να ξεπροβάλλουν στην είσοδο της πλατείας. Εκείνη είχε τυλιγμένο το χέρι της γύρω από την μέση του και ολόκληρη είχε κρυφτεί στην δική του αγκαλιά. Με τα βήματά τους εναρμονισμένα, είχαν γίνει ένα, τυλιγμένοι και οι δυο σε μια κοινή αύρα, μιαν αύρα - πηγή φωτός. Έλαμπαν, λες και όλα τα άστρα του ουρανού τους είχαν δανίσει το φως τους για εκείνη τη νύχτα, θέλοντας να εκδικηθούν την φωταγωγημένη πόλη. Ο πλανόδιος μικροπωλητής δεν έβλεπε πια τίποτα πιο φωτεινό από αυτό το σφιχταγκαλιασμένο ζευγάρι κορμιά. Ήταν ντυμένοι απλά. Φορούσαν jeans και οι δυο. Εκείνος ένα πουκάμισο και εκείνη ένα λεπτό μπλουζάκι, χάρη στη γλυκιά βραδιά. Μα ακόμα και αν η νύχτα ήταν κρύα, σε αυτούς θα αρκούσαν αυτά. Μπορούσε να το δει αυτό. Διέκρινε την ζεστασιά, τη θερμότητα που εξέπεμπαν, ένιωθε πως τίποτα στο εξωτερικό περιβάλλον δεν μπορούσε να τους επηρεάσει ουσιαστικά. Ήταν ερωτευμένοι, ήταν άτρωτοι.
Ο πλανόδιος μικροπωλητής συνήθιζε να καρφώνει το βλέμμα του στην είσοδο της πλατείας όταν δεν είχε δουλειά και να παρατηρεί όσους την διέσχιζαν. Προσπαθούσε να μαντέψει από που έρχονταν, πού πήγαιναν, αν θα πέρναγαν από τον πάγκο του και τί θα κοίταζαν. Και τώρα είχε δει αυτούς τους δυο. Τους παρατηρούσε που περπατούσαν σε έναν αργό ρυθμό. Πόση ομορφιά! Ο καθένας μόνος του δεν είχε τίποτα ξεχωριστό, όμως και οι δυο μαζί έφτιαχναν μια εικόνα πανέμορφη, που μόλις την αντίκριζες σου ζέσταινε την καρδιά. Μα από που να έρχονταν αυτοί οι δυο;
Ο θαυμασμός του, σα να τους μαγνήτισε, άφησαν πίσω τις βιτρίνες στην ηλεκτρική τους σκοτεινιά και πέρασαν στην απέναντι πλευρά, πλησιάζοντας το άπλετο φως τους όλο και πιο κοντά στον πάγκο και την καρδιά του μικροπωλητή. Τα μάτια τους έτρεξαν αμέσως στα χρωματιστά υφάσματα. Ο έρωτας τους, η αγάπη τους, ήταν απτή, έτσι να έκανε ο φτωχός μικροπωλητής και την άγγιζε. Διάλεξαν ένα ροζ πακετάκι με αρωματικά στικ, ο άντρας το πλήρωσε και το έβαλε στην πίσω τσέπη του παντελονιού του. Ο μικροπωλητής πήρε τα χρήματα, παρατήρησε τα δάχτυλα της κοπέλας, διάλεξε γρήγορα γρήγορα ένα δαχτυλιδάκι που πίστευε πως θα της ταίριαζε και το έτεινε προς το μέρος της, με σκοπό να της το χαρίσει. Ο άντρας το πήρε στο χέρι του και το φόρεσε στο μεσαίο δάχτυλο της αγαπημένης του. Εκείνο πήρε φως από το λευκό του δέρματος της. Ήταν ένα λεπτό δαχτυλιδάκι με μια μικρή, σκοτεινή πέτρα, στο χρώμα των ματιών της. Ένα απλό δαχτυλιδάκι που εκείνη την στιγμή απολάμβανε τον απόλυτο θαυμασμό και των τριών. Ποτέ δεν φανταζόταν ο πλανόδιος μικροπωλητής πως ένα από τα κοσμήματα που είχε στον πάγκο του θα μπορούσε να δείξει τόσο όμορφο.
Λίγα βήματα είχαν κάνει όταν ο μικροπωλητής κατάφερε να συνέλθει κάπως από όλη αυτήν την ενέργεια με την οποία είχε μόλις έρθει σε επαφή, ίσως για πρώτη φορά στην πολύπειρη ζωή του, και αντιλήφθηκε πως στα χέρια του κρατούσε ένα χαρτονόμισμα, αρκετές φορές την αξία του δαχτυλιδιού. Πλησιάζοντας τους, είπε όσο πιο χαμηλόφωνα ήταν δυνατό να τον ακούσουν: ''Κύριε, δεν κοστίζει τόσο αυτό που σας έδωσα''. ''Τόσο κοστίζει αυτό που πήρα. Ευχαριστώ. Καλή σας νύχτα''. ''Εγώ ευχαριστώ'' ψέλλισε, αδύναμος να πάρει τα μάτια του από πάνω τους.
Ο μικροπωλητής γύρισε στον πάγκο του και συνέχισε να τους κοιτά μέχρι που εκείνοι χάθηκαν. Άρχισε να μαζεύει μηχανικά τα φουλάρια, τα κοσμήματα, τις ζώνες... Πόσο ήθελε να το ξαναζήσει αυτό, να τύχει να περάσουν και άλλα ζευγάρια σαν αυτό από τον πάγκο του... Πώς; Για τα λεφτά; Ποιος τα λογάριαζε αυτά; Ίσως την επόμενη φορά να καταφέρει να εξηγήσει αυτό που ένιωσε να αλλάζει μέσα του.

ΜΗ Μ' ΑΦΗΝΕΙΣ

Μη μ'αφήνεις.

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με.

Σ'αγαπώ

όπως το φεγγάρι αγαπάει τη Γη.

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με,

στην τροχιά σου.

Θα γίνω φως να ονειρευτείς.

Μη μ'αφήνεις.

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με.

Σ'αγαπώ

όπως αγαπάει τον πιστό η προσευχή.

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με,

μες την καρδιά σου.

Θα γίνω ελπίδα να πιαστείς.

Μη μ'αφήνεις.

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με.

Σ'αγαπώ

όπως αγαπάει το χώμα η βροχή

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με,

στην αγκαλιά σου.

Θα γίνω πνοή

Να ξαναγεννηθείς

Μη μ'αφήνεις. Κράτα με.

Μη μ'αφήνεις

Μη μ'αφήνεις

Μη μ'αφήνεις

NE ME QUITTE PAS

Μία συγλονιστική ερμηνεία του Jacques Brel, και μάλιστα με την ελληνική μετάφραση, θα βρεις εδώ.

THE POWER OF LOVE

Κάποτε,
όταν θα έχουμε δαμάσει
τους ανέμους, τα κύματα, τα ρεύματα και τη βαρύτητα,
θα δαμάσουμε,
για χάρη του Θεού,
την ενέργεια της αγάπης.

Και τότε,
για δεύτερη φορά στην ιστορία του κόσμου,
θα έχουμε ανακαλύψει τη φωτιά.




Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν (1881-1955)

ΘΕΛΕΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ Η ΖΩΗ

ΤΟ ΠΑΥΣΙΠΟΝΟ - ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ (1987)

Κορμί παγωμένο βρίσκεται εδώ
μυαλό μεθυσμένο από τον πόνο αυτό
είμαι άρρωστος και είναι πια αργά
δεν ξερώ αν μπορώ να τραγουδήσω το τραγούδι
έπινα όλη νύχτα γιατρέ μην μου φωνάζεις
δείξε λίγη συμπάθεια στον ασθενή σου

Δώσε μου το παυσίπονο μου τώρα
γιατρέ μου το μωρό μου έχει φύγει, έχει φύγει
δεν ξερώ τι να κάνω πές μου τι πρέπει πές μου
και πώς να διώξω αυτό τον πόνο μακριά
Σιγά , σιγά , σιγά , σιγά , ααά...

Πές μου ποιος είμαι τι κάνω εδώ
άνθρωποι γύρω κοιτάν τον τρελό
φτιάξε μου το φάρμακο μου τώρα
πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει ο πόνος
θέλω το μωρό μου , δεν πρέπει να τη χάσω
ακούω τη φωνή της να αντηχεί

Τίποτα δεν κάνω που να αξίζει
τίποτα δεν βρίσκεται να μ’ αρέσει
θα τα τινάξω όλα μετά θα δώσω τέρμα
θεέ μου είναι η τελευταία της φορά , ποτέ πια
Σιγά , σιγά , σιγά , σιγά , ααά...


Αυτό το... flash μου ήρθε στην προσπάθειά μου να απαντήσω σε σχόλιο αγαπημένου blogger :)
Αν κάνω ένα... flashback θα με δω στο παιδικό μου δωμάτιο να χοροπηδάω μέχρι το ταβάνι και να εκτοξεύομαι από την μια άκρη ως την άλλη... τότε που ανακάλυπτα το ελληνικό rock... μετά καθόμουνα ωραία ωραία και έκανα τα μαθήματά μου :)
Τώρα πια δεν αρκεί να βάλω τέρμα την μουσική για να λυθούν όλα μου τα προβλήματα... τότε αρκούσε...